Cafus pollerior pro chordis 

 fecundum diredionem verticalem extenfls. 



§. 8. Sit igitur reda verticalis ABrrar, qiiae Tab V; 

 fimiil ftatnm chordae naturalem referrit , cuius pondus fo- Fig- iv 

 rct B, fi longitudo eflet b. Qood fi iam vt ante abfciflTae 

 A^P — X relpondeat applicata PM— /, elementi Min~dxt 

 pondufculum erit l^. Hinc fi tenfio in M ponatur — T, 



et in 7« — T-f-</T, pundum M in diredlione P M vt 

 ante follicitabitur vi — <^. 5^ > quae per maflTulam ~- di- 



vifa dat vim acceleratricem = ^ d.^ lam quia ele- 



mentum M w ob grauitatem deorfum vrgetur fecundum 

 M Q, vi n:^*, ab ea tenfio T tantum accipere debet 

 incrementum, vt fit ^T — ^; quo vaiore fubftituto 

 erit 



j -Tdy _ Tddy . Brfa? dy 



ax — ^»* b *dx» 



ita vt nunc vis acceleratrix fit 



B • d X- ^^ d X ' 



At quia rfT = ?f% erit T=z^-^C, vnde in ipfo punc- 

 to A prodit tenfio — C; quare, fi chordam a pondere 

 appenfo C tcndi ponamus, erit vis acceieratrix 



§. 9. Spedemus nunc applicatam j vt funeflionenfi 

 duarum variabilium x et tempoiis ?, et qnia pundi M 

 ccleritas ia dircdlione PM eft (^)» erit vis acceleratrix 

 — 4("^^)> ^"^^ ^^ acceleratrici modo inuentae aeqiialis 



pofita 



