S.26 MEDITATIOKES ' 



motae acquifitum pondus etiam frigidiflimo gelu conti- 

 nuo feruant , nullum tamen excefllim caloris in fe oftere- 

 dunt ; accedit igitur calcinationis adu materia quaedara 

 corporibus , verum non illa, quae igni propria efle praedica- 

 tur. Cur enim ea in calcibus naturae fuae obtiuilceretur, 

 non video. Porro calces metallorum in formam me- 

 tallicam redudae pondus acquifitum a mittunt. Cum 

 vero redudio aeque ac calcinatio eodem imo fortiore 

 igne perficiatur , nulla profedo ratio reddi poteft , cur 

 idem ignis modo corporibus femet infinuet , mo- 

 do ex iifdem excutiatur. Ceterum non abfimilia expe- 

 rimenta inftituerunt viri celebres Boerhaauius (*) et 

 du Clos (**) quae contrarium tueri videntur. Prior e- 

 nim ferri libras quinque et vncias odo , vt ante igniti- 

 onem ita quoque ignitum et extinftum ponderauit, fed 

 nullum ponderis incrementum decrementumue deprehen- 

 dit. Pofterior ponderis augmentum, quod mineraUbus per cal- 

 cinationem accedit, deducit a partibus fulphureis , aeri 

 ( vt fupra diximus),..innatantibus , qui fuper mineralin 

 a4 calcinandum expofita continuo fluit , et illas igne 

 ita refolutis infinuat ; id autem experimento demonftrat: 

 nimirum quod ex regulo antimonii in aere libero 

 . calcinato ope Ipiritus vini tinduram rubram extrahi ob- 

 feruauit , qua feparata , maflam relinqui eius ponderis , 

 quod reguius habebat ante calcinationem. 2) Regulumj 

 antimonii aUter, nempe fine augmento ponderis, calcina- 

 tum eiusmodi tindluram non fuppeditare. Firma igitur 

 non funt etiam iila argumenta , quae ad peculiarem igni 



mate* 



(*) Elem. CMm. Par. 2 deigne exper. 20. , 



(♦*} Mcmoues de TAcad. R.oyL des Sciences annee 166^, 



