QK4N7m MOTVS TERRAE A IVNA 4*9 



tcntae ad maflam lunae. Quodfi ergo mafla terrae fit — T, 

 et malTa lunae ~L , atque vis acceleratrix , qua luna 

 ad terram incitatur , ponatur — V , erit vis accekratrix, 

 qua terra ad lunam vrgebitur — y - ^um igitur vis V 

 fit cognita , ex ea quoque vis , qua terra ad lunam fol- 

 licitatur , cognofcetur , fi modo ratio inter maflas terrac 

 ct lunae fuerit nota. 



§. 2. Vis autem acceleratrix V , qua luna ad ter- 

 ram pellitur , facile ad grauitatem naturalem in fuperficie 

 terrae comparatur. Indicetur enim vis grauitatis natura- 

 lis vnitate , fitque radius terrae zr: r , et diftantia lunae 

 a terra —5; , quoniam vires decrefcunt in ratione dupli- 

 cata diftantiarum , erit vis , qua luna terram verfus acce- 

 leratur, n:^ — V ; hincque ergo vis , qua terra lunam 

 vcrfus impellitur , erit — ^^ , feu fe habebit ad graui- 

 tatem naturalem vti ^ ad i. Cum igitur terra conti- 

 nuo tanta vi ad lunam vrgeatur viribus, quibus ad folem 

 trahitur , non perfedie obediet , neque idcirco in ellipfi 

 reuoluetur , cuius alter focus fit in centro folis 

 conftitutus. In fiiperiori quidem dilfertatione , vbi no- 

 vas tabulas pro motu folis condere fum conatus , aflumfi 

 commune centrum grauitatis terrae et lunae in ellipfi cir- 

 ca folcm in eius fbco exiftentem reuolui , atque ex lo- 

 co lunae aberrationem centri terrae ab ifta ellipfi ad quod- 

 vis tempus affignaui. Verum quanquam haec hypothefis 

 ad veritatem proxime accedit , atque adeo perfede con- 

 veniret , fi vires diftantiis direde effent proportionales , 

 tamen operae pretium videtur , in hunc ipfum errorem , 

 jquo ifta hypothefis a veritate recedit, diligentius inquire- 



Hhha x& 



