A E Q_ V E A ]\I ? L I S. 1:9 



fimpliciirima , cniJens cft , hanc nictho.ium non cffe 

 apt;i:n a.l curiins algcbr.iicas rimp.iciorcs exhiucndas; 

 atquc muko minns ad hunc fcopum pertingere po- 

 tcrimus , li angulus a. fncrit minor pars aliquota 

 totins periphcriac 2 tt. Ri.tio huius dciciftus in hoc 

 ert fita , quoJ diim pro V fundionem al^cbraicam 

 quantitatum fm./2(|) et cofwCP aiTumimus , alias li- 

 ncas curuas non inucniamus , nifi qu:.rum rcdlifica- 

 tio a quadratura circuli pendeat 5 cum enim habca- 

 mus j — ^-i-V, quilibet arcus harum curuarum 

 erit aggrcgatum ex arcu circulari °— et linca rcda 

 V algebraicc afilgnabih'. Qiiare Yt curuae algcbrai- 

 cae fimph"ciores inde cHci ponTent , pro V funcftio 

 tran!cendcns accipi dcberet , quae tamcn ita clfct 

 comparata , \t fi^rmuhic dS\\\\,^ et </VcofC[) m- 

 tcgrationcm admittcrent : Verum his cafibus iudi- 

 cium , vtrum funclio V debita gaudcat proprietate, 

 difiicilius videtur quam \t ei in calculo fidcre quca- 

 nius. Hinc co magis c re crit \t tradatur 



Metbodus magis idonea curuas algehraicas huic quac- 

 Jtioni fatisfacientes inueniendi. 



18. Talem autcm methodum confideratio fi- 

 militudinis arcuum AM et FN largitur. Cum 

 cnim natura problematis hanc fimihtudinem inuol- 

 "vat ; etiam yicifilm concluderc licet omnes curuas , 

 in quibus hacc fimihtudo locum habeat, fimul pro- 

 blcmati fatisfocere. Namque fi arcus AMF habcat 



D 3 ampli- 



