pa DE VSV ALGORITH. INFINIT. 



niim tanto magis ad curuam accedere , quo minor 

 linca pro vnitate accipitur , aut quod eodcm recidit, 

 quo maior eft vnitiuum numcrus r, ac dcnique \e- 

 ram curuac idcam fiftcre , fi numcrus vnitatum ceu 

 vcre infiaitus confideretur. 



lam igitur , ad huius praeccpti normam, nu- 

 meros n et r pro infinitis vel faltcm valdc magnis 

 liabcbimus, atque fic poterimus absque crrore , fal- 

 tem fenfibili , aequationem paragraphi tertii vel fe- 

 cundi X — '^'Jn ' !",'^ mutare in hanc altcram Arrz H' 

 haec cum ita fint , methodum monftrabo , qua po- 

 ftcrior aequatio a: — ~ immcdiatc et facili calcultf 

 infinitefimali inucniri poflit, 



§. 6. Cum numcrus r dccrcfcit ctemcnto <?>, 

 iftud dccrcmcntum cadit in numcrum lchcdularum 

 \el folutarum , quarum numerus eft r— 2A', vel 

 coniu^atarum , quarum numerus eft z.\: in priori 

 cafu numcrus parium nuUum decrementum capit 

 fitque </.v~o: in altero cafu totum dccremcntum 

 </r vnice cadit in diminutioncm numcri x fitque 

 adeo dx — (fr; igitur habcmus r— s.v cafus qui cle- 

 xnentum </.v faciunt — o ct zx calus , qui idcm 

 elcmentum ^.v ficiunt znr/r, vnde , per rcguhun 

 fundamcntalem artis conicdandi , fit vcrus valor 

 elementi </a" rz: '-—" ; hinc ^-^zz:—; hacc autem 

 \ltima aequatio ita eft intcgranda , cum additionc 

 conftantis, vt pofito at— « fiat rina/ij vndc tahs 



uritur 



