184 DE LEGE REFRACTIONIS 



nem gignat , qiuim illiid , idcjue adeo in rationt 

 ftsquiiiltera , qua difftrciuii iiitcr rcfradiones ex- 

 tremas maior fit in chrylUUlino, quam in coronario, 

 quod ccrtc lcgibus naturac maximc aducrlari cflct 

 cenlendum , li refracflio media vtrinque eflet cadcm. 

 Quamuis nutcm ea in chryflallino tantillo fit ma- 

 ior, inde tamcn tantum discrimcn nullo modo oriri 

 potcft, id quod etiam inde coUigcre licet , quod fi- 

 ne dubio inter innumcrabilcs vitri fpecics \na quae- 

 dam reperiatur chryrtallo quidem fimilior , fed 

 quae eandem refradlionem mediam ac fpecics coro- 

 naria dida gignat ; atqiie in ifta fpecie etiam refra- 

 «fliones extremae parum a chryflallinis discrcpabunt; 

 lam vcro omnino necefle eft , vt eac phuie pcrindc 

 fe habeant atque in vitro coronario. Nc vcro ra- 

 tionibus contra cxpericntiam pugnare vidcar , notan- 

 dum eft , vitrum coronarium viridi cok)re efle tin- 

 (ftHm , quo euenit , vt in tranfitu radiorum haud 

 exigua portio rubrorum abforbeatur atquc ob hanc 

 potilfimum caufam difpcrfio radiorum multo minor 

 dcprchcndatur , ipfa refradionis lege , quaccunquc ea 

 fit , haud turbata. 



Problema ^. 



3 5- In hac refradionis hypothcfi , data rcfra- 

 ftione mcdia, dum radii cx ncrc in aliud medium 

 quodcunque transmittuntur , pro codcm tranfitu re- 

 fraifliouem cxtrcmam vtramquc dclinirc. 



Solutia 



