139 



autem suo opère, Theor'ia scilicet motus corporum rigido- 

 rum, Cel. Eulerus^ ut et alii clarissimi auctores, Lapla- 

 sius V. g. et Proiii, ex dictis tribus viribus acceleratrici- 

 biis non nisi diias, tangentialem scilicet et normalem pre- 

 inentem, dediixit (v. sub finem pag. 88 n. 227), ita, ut 

 tertiam, normalem scilicet, deflectentein prorsus denegare 

 videretur. Talis de una eademqiie vi discrepantia judi- 

 ciorum impulit me, ut idem argumentum peculiari atten- 

 tione ipse perscrutarer ; in qua invcstigatione tam ratio- 

 cinia quam calcalus ipsCj hanc vim nec in libero, neque 

 impedito per superficiem curvam, motu locum habere me 

 docuerunt, nisi corpus in hoc posteriori casu curvam in 

 hujusmodi superficie descriptam percurrere, seu quod idem 

 est, per canalem in hac superficie paratum progredi co- 

 geretur: quod si fieri ponamus, vis ista, vel saltem pres- 

 sio, necessario locum habere ccnsenda est. Cum ad eruen- 

 dam hanc conclusionem, quae per semet ipsam attentione 

 dignissima est, variis lemmatibus usus sim, quae ad alias 

 quoque complures investigationes perutilia sunt : omnem 

 hancee disquisitionem mcam Acadcmiae exhibere^ mei of- 

 ficii esse duxi. 



1) Supponamus igifeur corpus, cujus massa =: M, â Tab.III. 

 viribus F ', ¥'', ¥'''' etc. , secundum certas directiones sol- ^^' '^' 

 licilatum , per spatium libcrum moveri et curvae BMS 



18* 



