Guerra di Federico ii 105 



clementiae manus mirifica ruentes, dum caderent, 

 sustentabat, sicut ipsi postmodum fatebantur, lesionera 

 aliquam non senserunt ac somarii protinus in recta 

 carpentes pascebantur incolumes iuxta virides satio- 

 nes. Quidam vero timor intra moenia civitatis con- 

 tinebat (1) viscera, et mentes tremulas reddebat ac 

 dubias, et animos militum et hominum deterrebat: 

 sed, eis egredientibus ad campum certaminis, nutan- 

 tes tante securitalis robore subito firmabantur, ac si 

 forent in preruptis silicibus et inaccessis rupibus col- 

 locati. Nulli dubium, quin eos virtus divina, Virgi- 

 nis presentia, et angelorum presidia confortabant, et 

 totius paucitatis formidinem excludebant. Laudes Vir- 

 ginis decantando, et postulantes veniam, et divinum 

 auxilium, se in terram, nudatis genibus, cum lacri- 

 mis posternebant, cumque mulieres naturaliter sint 

 paventes, et cum rixantes aliquando vulnerari con- 

 spiciunt, cum eiulatu fugiant et stridore, celorum do- 

 mina tanta ipsas armavit audacia, ut proprie fragi- 

 litatis oblite, imperterrite, onerate lapidibus, et iner- 

 mes concurrerent ad conflictum, et dum caros aspi- 

 ciunt sauciatos, non murmur resonat, nec querimo- 

 nia, non ad lamenta prosiliunt, nec in lacrimis, mo- 

 re femineo, se resolvunt, sed masculinum animum 

 assumente», ac robustiores facte , ipsis luminibus , 

 cruentatos blando sermone confortant, et reliquos in- 

 vitant ad bellandum. Ut aulera, evidentiori miraculo, 



(1) F. contiiìgebat, aul eoncutiebat. 



