De vita F. X. DE ANDREA 317 



angustos fori cancellos praetergressa, non ad univer- 

 sas modo regni urbes, sed ad exteras quoque natio- 

 nes pervenerit. Hinc factum est, ut undique convo- 

 larint, qui eura vel patronum in causis flagitarent , 

 vai dicentem audire ac mirari delectarentur. Gra- 

 viora ei negotia commissa sunt, quae sedulitate at- 

 que abstinentia incredibili extricavit. Doctiores no- 

 bilioresque viri , incolae advenaeque , privati prin- 

 cipesque forum frequentare, eiusque orationes aucu- 

 pari quodanimodo visi sunt. Reliquis omnibus prae- 

 termissis, satis est meminisse Ferdinandum ab Au- 

 stria, Mediolani tunc regis vice sacra, qui quum Nea* 

 polim venisset, adissetque curiara, in qua de fisca- 

 libus contro versiis agebatur, audivit Franciscum Xa- 

 verium de Andrea, tantaque iucunditate atque ad- 

 miratione audivit, ut plures deinde dies eum prae 

 oculis habere, de eo praecipue loqui videretur. Ac- 

 civit mox ultro, suumque patronum elegit in disce- 

 ptatione cum principe Montis Militum acta. Medio- 

 lanum porro re versus, plures ei epistolas scripsit , 

 quae, dum quanti eum faceret, ostendunt, et summi 

 patroni meritum et augusti clientis gratum animuni 

 insigni monumento testarentur. Pari deinde plausu a 

 losepho II romanorum imperatore anno MDCCLXIX 

 et a duce Ostrogotziae, regis Sveciae fratre, exceptus 

 est. 



Si gloria clarorum virorum tenebris haud raro 

 ofFunditur, quia obtrectatio ac livor eam facile in- 

 vadunt, gloria eorum, qui foro dant operam, scindi 

 vulgo ac discerpi solet. Qui iudices adeunt.^ suum- 

 que sibi ius tribui postulant, aut raro aut numquam 

 pacato animo contendunt. Duabus enim plerumque 

 inflammautur facibus, iisque ardentissimis, quarum 



