De vita F. X. DE Andrea 327 



quìbus praeest, nomen ducit (*); deinde ilU, cui car- 

 cerum urbis cura commissa est. Pio hic viro vastis- 

 simus patuit miserendi ac benefaciendi campus , in 

 quo summi cum voluptate spatiaretur. Regiura enim 

 ac prope divinum putabat miserorum vulnera , ne 

 recrudescerent, pietatis ac beneficentiae balsamo un- 

 gere ac lenire. Hinc, dura cavebat sedulus, ne ube- 

 res pietatis fontes favorabilibus largitionibus minue- 

 rentur, eos ad solos usus, quibus sapientissime ad- 

 dicti erant, derivari iussit. Vinctos vero, de quibus 

 nihil adhuc lex slatuerat , nihil sui iuris amisisse , 

 ideoque custodiendos potius, quam plectendos ratus, 

 omnium humanitatis ofiìciorum participes esse voluit. 

 Cogitabat praeterea plures in iis esse, qui vel temere 

 capti immerito languerent, vel vita commodiore usi 

 communibus angustiis magis premerentur. Quis enim 

 putet, vel vinctos omnes reos esse , vel in vincula 

 coniectum vitae commodis assuetum aeque torqueri, 

 ac nebulonera vitam emendicato pane protrahentem? 

 Hinc ad carceres improviso adesse, omnia deprehen- 

 dere ac scrutari, singulas suis oculis intueri, victum 

 inspicere, aegris medicinas ac levamina parare, cu- 

 rare denique, ne simul vincti alii ab aliis corrum- 

 perentur. Sciebat enim, semel in vincula coniectos, si 

 egrediuntur, inveniri vulgo deteriores. His tamen non 

 contentus, iuris criminalis , ut civilis peritissimus , 

 inquirebat ipse, quo denique pacto fieri posset, ne 

 capti otio contabescentes magis vitiarentur, ne oneri 



(*) Huiusmocli immere clarissimi et laudatissimi viri doiiari con- 

 sueverunt , coque ante Franciscum Xaverium integre functus erat 

 Balthasar Cito, qui olim advocati et iudicis personam gerendo, tan- 

 tam doctrinae virtutisque faniani sibi merito comparavit , ut aece- 

 dentìbus annis idoneus gravissimis negotiìs pertraclandis evaserit. 



