328 Letteratura 



societati essent, ne poena iis irroganda solam expia- 

 tionem sibi proponeret, sed salutare exeraplum prae- 

 beret, quo cives a criminibus deterrerentur. Plura 

 hac de re scriptitarat suo tempore, si per fati vim li- 

 cuisset, prolaturus. Scio non defuisse posthac , qui 

 opus adgressi sunt; sed rem confecerint, nec ne, nc- 

 que scio, ncque definire auderem. 



Publica munera, quae Franciscus Xaverius de An- 

 drea tot annos gessit , haec ferme sunt, plura sane 

 et maiora gesturus, nisi vel res ipsa tulisset aliter,, 

 Tel modestia sua respuisset. Franciscus Xaverius Si- 

 monettius, cui in Siciliae procuratione successerat , 

 gravi morbo affectus, vulga conclamatus dicebatur. 

 lara rex ab actis Franciscum Xaverium de Andrea 

 sibi in iustitiae clementiaeque finibus regendis de- 

 stinabat : iaiu regis Consilia patefacta in eum omnium 

 oculos convertebant; iam denique iuris cultores cer- 

 tum patronum, certumque vindicem sibi polliceban- 

 tur; quum, aegro praeter spem convalescente , res 

 eodem reciderunt. Anno autem MDCCLXXXXV 

 oblatam ultro dignitatem praefecti collegio rebus ne- 

 gotiisque tura fisci, tum feudorum administrandis iu- 

 dicandisque destinato, constantissime renuit : idque,. 

 ut vitam viveret in officiis pietatis expeditiorem, at- 

 que propositi sui tenax a laboribus exantlatis id per- 

 ciperet, quod non suae, sed publicae fortunae veli- 

 fìcaretur. Dominicus Potentia detrectata dignitate au- 

 ctus eum togatus adiit, comitante Laurentio fratre 

 sarnensi episcopo, grati animi atque admirationis te- 

 ste non importuno. Sed quid bis opus est ! Quum 

 Bernardo Tanuccio et Ioanni Actono, qui in re ad- 

 ministranda publica primas tunc ferebant , adeo fa- 

 miliariter adesset, ut eius saepe consiliis uterentur; 



