De vita F. X. DE Andrea 331 



ptis, ut ianuptis praebuerat, in dilficili ac laborioso 

 partu, aetate adhuc integra, rapta est. 



Non annis, sed laboribus studiisque fractus, va- 

 letudine minus prospera uti coepit , quae quotidie 

 ruebat vel ea de causa, quod turbatis Galliae rebus, 

 et universam societatem miseere minitantibus, prae- 

 videbat mente vir sagacissimus, quanta bine lues ori- 

 retur longe lateque grassatura , et quanta calamitas 

 nostris quoque regionibus immineret. Hinc, gravi 

 ancipitique morbo in dies ingravescente, extremum 

 fatum properabat. 



Audito tanti viri periculo, ingens in urbe solici- 

 tudo fuit. Amici eius domura undique convolarunt, 

 vel opem laturi, vel solatium aegro praebituri , vel 

 denique, si quid accideret, mandata postrema acce- 

 pturi. Oranes fere ordines perturbati prò eius inco- 

 lumitate vota nuncupabant: et rex ipse Ferdinandus, 

 iacturae haud facile reparabilis timidus, de eius sa- 

 lute instantissime flagitabat. Cum dies suprema in- 

 stat, irritae sunt artes medicae, irritae quaerimoniae 

 tristes, irriti favores principum, preces et vota irri- 

 ta. Instare sibi Franciscus Xaverius sensit, giugulari 

 licet diligentia ci adessent, ac summopere niterentur 

 familiares aestimatoresque summi rei medicae cul- 

 tores, quos inter haud silentio praeterire licet Do- 

 minicum Cotunnium medicinae lumen nullo unquam 

 tempore defecturum. Quid porro ? Morte imminente, 

 adeo non expalluit, ut eam tranquillitate animi, quae 

 ab una religionis philosophia oritur, expectarit. lam- 

 pridem terrenis omnibus posthabitis, iara pluries in 

 supremo morbo sacris auxiliis refectus , Hyppolito 

 Porcinario non oratoria minus eloquentia et iudiciali 

 integritate, quam maiorum imaginibus , clarissimo , 



