236 



eloquio clarissimus fuit, sed moribus parum per con- 

 tumaciam et oratione liberior , quam delicatis ac 

 studiosis aetatis nostvae principum auribus atque ocu- 

 lis acceptum foret. Is igitur, cum exul patria apud 

 Canem raagnuin, commune tunc afflictorum solamen 

 ac profugium, versaretur, primo quidem in honore ha- 

 bitus, deinde pedetentim retrocedere coeperat, mi- 

 nus in dies domino piacere. Erant in eodera convictu 

 histriones et nebulones omnis generis, ut mos est, 

 quarum unus procacissimus obscoenis verbis ac ge- 

 stibus multum apud omnes loci ac gratiae tenebat. 

 Quod moleste ferre Dantem suspicatus Canis, produ- 

 cto ilio in medium et magnis laudibus concelebrato, 

 versans in Dantem: « Miror, inquit, quid causae sub- 

 sit, cur hic, cum sit demens, nobis tamen omnibus pia- 

 cere novit, et ab omnibus diligitur, quod tu, qui sa- 

 piens diceris, non potes? « llle autem, minime, inquit, 

 mirareris, si nosses, quod morum paritas et similitu- 

 do animarum amicitiae causa est. » Non parlo di una 

 di lui lettera dell'edizione di Ginevra dell'anno 1601, 

 lettera diretta al Boccaccio, in cui ci attesta la stima 

 ch'egli avea di Dante, e l'amicizia che Boccaccio avea 

 per Dante, che solca chiamare suo maestro. 



Così il Boccaccio, Genealogia deor. lib. XIY, e. XI. 

 « Dantes noster Frederico Aragonensi sicelidum regi 

 et Cani de la Scala magnifico verononsium domino 

 grandi fuit amicitia iunctus. » Et cap. X. « Quis tam 

 fuit inscius, qui advertens nostrum Dantem sacrae 

 theologiae implicitos persacpe nexus mira demon- 

 stratione solventem, non sentiat eum non solum phi- 

 losophum, sed et theologum insignern fuisse? Et si 

 hoc existimet, qua fultus ratione arbitral)iliir oiim hi- 



