Vita di Guido Bonatti 139 



laverit ipse, nota sunt , scire volueril; et quod Deus, 

 bono generis humani, lettere vohiit, et nostro inlelleclui 

 denegavit , nos coeli syderumque mota , et slatione 

 servala, de abgsso aeterni (1) consilii conemur eruere. 

 Angimur miseri, quo nescio urgente falò, de futuris 

 cvcnlibus , eaque vexali inquietudine , etiam mulier- 

 culis divinandi scienliam pollicentibus , quod turpis- 

 simum est, aurem eredulam adlùbemus. Ah hac ergo 

 fascinalae (2) mentis sollicitudine, et aslrorum, et au- 

 gurandi scientiae profectae sunt. Mos enim antiquis 

 fuit romanis, praesertim quibus publice cura vel domi, 

 vel foris demandaretuì% nihil (3) inauspicato moliri. 

 Mos fuit regibus, atque tyrannis, quibus, conscientiae 

 aculeo, futura formidolosa sunt, peritos mutheseos con- 

 sulere, ut laudabili sydere motus maximos, vel inchoa- 

 rcnt, vel praecaverent. Neque his (4) solum ea cura 

 fuit in rebus arduis atque periculosis , neque etiam 

 viris nobilibus, quorum proles potuerit sperari celsiora 

 prospicere, ut scilicet scirent unde possent ad locum la- 

 lem aliquando conscendere; sed etiam plebeiis (5) sorlis 

 extremae sollicitudo fuit hoc scire; quorsum evaderent 

 exeuntes ex eis polestates. Ea demenlia in pretto gen- 

 tile populi arles tales fuere, quibus existimarent fu- 

 turos eventus eludere posse, seu anticipare Consilio. Un- 

 de in errores turpissimos , et calamitates multas et 

 irreparabiles (6) incurrebant. At poslquam soljustitiac 



(1) Il codice ha eternit. 



(2) Il codice ha fascinale. 



(3) Il codice ha nichil. 

 (\) Il codice ha hiis 



(5) Il codice ha plebeis. 



(6) Il codice ha inreparabilcs. 



