Carmina A. Campi 291 



Et quae vis secat una suscitanles 

 Alas temporis omnium ruinas, 

 Et quae opes velut ignibus caducis 

 Insullant opibus potentiorum*, 

 Placet carminibus remunerali. 

 Fastos Arcadiae canam perennes, 

 Dicam quos coluit tulitque cycnos, 

 Quot lingua cccinere dulciores, 

 Quot nunc sunt aliis magis venusti. 

 Mccum sic ego, tradito» honores 

 Cum scriptae mihi lilterae probarunt ; 

 At ingens opus adgredt minatus 

 Magnitudine territus recessi. 

 Saepe nescia finium voluntas 

 Vires nutibus impares lacessit. 

 Non potest gracilis levisque avena, 

 Quod nequit tuba firma fortiorque. 

 Quo nunc me licet expedire pacto? 

 Vt gratus videar, memorque saltem, 

 Dicam reddere gratiam volenti 

 In tentamine defuisse vires. 

 Qui vult reddere, nititur, studetque, 

 Noe potest lamen, et libens fatelur, 

 Quod factum bene non rependit, augel. 

 Haec est et species solutionis. 



Angelo Maio S. R. E. Cardinali. 



Mitto si tibi quos panun venustos 

 Scripsi versicolos, diserte Mai, 

 Nemo me puto dixerit superbitili : 

 Do quod debeo, nec licet negare. 



