Su Corace E TlSIA 325 



» tur : quo tempore dicunt saltationes et tripudia 

 » coepisse. Ita vexati syracusani supplicarunt Jovi, 

 » ut tara saeva tyrannide liberarentur: quod factum 

 » est numinis miseratione. Ab eo tempore syracu- 

 » sanorum populus, veritus ne in similem tyranni- 

 » dem inciderei, non amplius res suas tyranno cre- 

 » diderunt, sed populari dominatione se regere coe- 

 » perunt, Corax syracusanus, unus ex populo sa- 

 » pientior contemplatus populum rem inconstantem 

 » et mulabilem esse, sciensque orationem esse, qua 

 » omnia fierent et gubernarentur, moresque homi 

 » num in primis componerentur, excogitavit oralione 

 » inducere populum ad loquendum, amissis signis, 

 » quibus antea tyranni timore utebatur ; quare ad- 

 » vocata concione, curri populus convenisset, primum 

 » coepit blando et miti sermone plebem permul- 

 » cere, et tumullum popolarem lenire, quae verba 

 » proemia et principia vocant. Curri vero post mo- 

 li dum multitudinem sedasset, et silentium omnes 

 » agerent, coepit consultare de necessariis, et quae 

 » optabat, populo persuadere: quod genus sermonis 

 » narrationem nominavit. Post haec quaecumque di- 

 » xerat breviter resumens, in medium vulgi deprom- 

 » psit. Primas itaque partes principia, Tel proemia 

 » \ocavit, secundas exercitamenta, tertias epilogos 

 » vel conclusiones; et ita Corax syracusanus opus 

 » rhetorices ostendens populo syracusano, persuasit 

 » quae voluit, quae finis est artis nostrae (1). 



Fin qui Ermogene: né altrimenti Cicerone narra 

 l'invenzion della rettorica, attribuendo bensì il \anto 



(1) Hermoyenes in rhetor. compend. 



