ÌU 



sulto sanciretur, peifecerat; ceterum in nullius un- 

 quam suorum necem duravit; neque inortem nepoti 

 prò secQi'itate privigni illatam credibile erat. Pro- 

 pius vero, Tiberium ac Liviam, illum metu , hanc 

 novercalibus odiis, suspecti et invisi iuvenis coedem 

 festinavisse. Nuncianti centurioni, ut mos militiae, fa- 

 ctum esse quod imperasset, neque imperasse sese, et 

 rationem facti reddendam apud senatum, respondit. 

 Quod postquam Sallustius Crispus, particeps secrc- 

 torum (is ad tribunum miserat codicillos), compe- 

 ri!; metuens ne reus subderetur, iuxta periculoso li- 

 eta seu vera promeret, monuit Liviam, « ne arcana 

 « domus, ne Consilia amicorum, rniriisteria militum 

 « vulgarentuf; neve Tiberius vim principatus resol- 

 « veret, cuncta ad senatum vocando. Eam condi- 

 « tionem esse imperandi, ut non ali ter ratio con- 

 te stet, quam si uni reddalur ». 



VII. At Romae mere in servitiurti consules, pa- 

 tres, equos: quis illustrior, tanto magis falsi ac fe- 

 stinantes; vultuque composito, ne laeti excessu priu- 

 cipis, neu tristiores primordio, lacrymas, gaudium, 

 questus, adulationem miscebant. Sex. Pompeius et 

 Sex. Apuleius, consules, primi in verba Tiberii Cae- 

 saiùs iuraVere; apudque eos Seius Strabo et C. Tur- 

 l'anius, ille praetoriarum cohortium praefectus, hic 

 annonae : mox senatus milesque et populus. Nam 

 Tiberius cuncta per consules incipiebat , tamquam 

 vetere republicà et ambiguus imperandi. Ne edictum 

 quidem, quo patres in curiam vocabat , nisi tribu- 

 nitiae potestatis praescriptione posuit, sub Augusto 

 acceptae. Verba edicli fuere pauca et sensu permo- 

 desto : « De honoribus parentis consutturum; ne - 



