264 



Sed quis erithraea late fragor inciepat unda ? 



Armoi'um quis fulgor aquis ? Pharia agmina cerno, 

 Cerno ducenti. Solymas premit improbus ecce palanges, 

 Tentai et in medios Pharao pede currere fluctus; 

 Ut Mosern, insistens vestigia Mosis, euntem 

 Opprimat. Illa viam pelagumque emensus, ab alga 

 Niliacam salo prospectat in aequore turmam 

 Nequicquam insano iactantem brachia ponto, 

 Et frusta patriosque deos patresque vocantem. 

 Nec procul bine coeli, coelestia munera, rores, 

 Concretosque imbres, et bymetlia malia videres 

 Velleribus similes levibus cadere aethere villis; 

 Ut dapibus satur hebraeus coelestibus, omnem 

 Comprimat ingluviem. Sapor est non unos in uno 

 Ferculo, et bis cedunt regum convivia mensis. 

 Ac ne sicca quidem fauces sitis angat obesas, 

 Haereat ant medio vox interclusa palato; 

 Saxa quatit Moses virga, laticemque fluantem 

 Elicli: ille cadens arenila temperai ora, 

 Et placidam deferì madefacta per ossa quietem. 

 Pone Deum videas praecelso in vertice Sinae 

 Clangoresqoe Inter lituum fremitumqne tubarum 

 Marmorais incisa nolis praetendere iura, 

 Quae populus legai, et memori sub petore condat. 



