282 



VI. 



Franciscus M. Zanottiis IL Fcrrio V. CI. S. P. I). 



Laurium tuum cum antea plurimi facìebam, quod 

 et doctum hominem ex multis cognoveram, et li- 

 terarum nostrarum amantissimum, tum nunc maxi- 

 me diligo, quod et tuus est, et eum mihi commen- 

 das. Is nudius tertius ad me venit, tuamque mihi 

 orationem sane quam comiter tradidit; quo etiam 

 nomine ipsum diligere magis coepi. Eam post legi 

 avidissime, et magna hercle cum voluptate. Ac tum 

 piane intellexi , quantum tibi debeam ; qui praeter 

 quam quod bominis humanissimi amicitiam mihi 

 comparaveris, elegantissimum etiam ornatissimum- 

 que scriptum dono miseris ; quo in scripto cum 

 universae Italiae decus praestantissimis aliorum e- 

 xemplis probe tueaiis, nae tu, mi Ferri , potuisses 

 tuo. Quis enim te legens aut Riccios magnopere aut 

 Manutios desideret ? Ex quo illud intelligas velim, 

 me tibi de tanto et tam praeclaro munere gratias 

 habere, habiturumque esse, dum vivam, longe ma- 

 ximas; ac si quid possum ( quamquam quid pos- 

 sim homo id aetatis, eaque, qua sum, valetudine , 

 omniuo non video), tamen si quid possum, id me 

 omne, quaecumque se occasio dederit, et diligente!' 

 tua caussa et summa cum fide esse facturnm. Vale. 

 Bononiae IV id. iun. MDCCLXXIV. Laurius tuus, 

 vel potius noster, quod praeterire non debeo, iussit 

 me, cum ad te scriberem , salutem tibi pluriman> 

 dicere suo nomine. Etiam vale. 



