336 

 perfìdorum honiinum nefario conatu abdicare se ma- 

 gistralu jussus est Ioannes. Quam contumeliam non 

 modo aeqiio, sed et libenti animo tulit: ilio quippe 

 bonore non honoratum magis , quam oneratum se 

 putabat. Et revera cum in ea gubernanda provin- 

 cia sibi successum esse allatus est nuntius, pacato 

 et ad summam serenitalem composito vultu, in haec 

 statim jocosa verba erupit: IV. Kal. lunii ad regium 

 consilinm accilus, inseqnenti anno eodem die postre- 

 mum assedi. 



CAPUT XI. 



Civih'um igitiir curarum gravi jam sarcina exo- 

 neratus, cum domum se suam denuo retulisset, in eo 

 totus fuit, ut et optimi civis, et diligentis patrisfa- 

 milias , et reb'giosissimi hominis gravissima officia 

 impigre fungeretur. Modestus et frugi homo erat , 

 veritatis dib'gens, assentationis inimicus, adeo absti- 

 nens, ut familìaris rei curator potius, quam domi- 

 nus dici posset. Bonorum consuetudine magnopere 

 oblectabatur, summis aeque atque infimis acceptus. 

 Sed nihii antiquius sanctiusque habuit, quam pau- 

 perum et egentium quoruncunque inopiae ac soli- 

 tudini opitulari, et ad similia benePicentiae exam- 

 pia suos hortari, ac vebementer excitare, et sedu- 

 lam in erudiendos et liberaliter educandos liberos 

 operam collocare. Nec minori tamen sedulitate in 

 classicnrum cuiuscumque gentis scriptorum lectione 

 versabatur. Politicis imprimis, oeconomicis, et astro- 

 nomicis disciplinis attentius investigandis, et com- 

 mentandis perutiliter sese dedidit. Ut autem manuum 

 ctiam labore et operum varietate falleret tempus, 



