317 



Vertilur, ignivomos angues; rursumque videbis 

 Nil praeter calamos superesse ex anguibus illis. 



lamque propinquabat tempus ; stadioque videndi 

 Quisque oculos in sublimem proieceiat arcem. 

 Et jam concentu horrifìco centuin ora canebant 

 Ferrea, multiplicesque explosa metalla sonores, 

 Et tormenta dabant paracutos musica flatus. 

 Ipsa autem parili moles paritura gemebat 

 Murmurc, et ignita edebat suspiria coelo. 



Haec inter cocpit obnubi nubibus aether, 

 Orbari stellis orbis, veroque tonitiu 

 Coelum indignar!, Romaeque indicere bellum. 

 Roma nec absistit; dunique bine atque indetonabat, 

 Fallebat spectatores gratissimus error, 

 Anne darent plausum nubes, anne aera tonarent ? 

 Coelesti clausum furerei sub nube metallum, 

 An nubes fureret romano inclusa metallo ? 

 Nec multis, fìnem pugnae cognoscite mecum. 



Non una est altis erecta in turribus arcis 

 x\rbor, arundineo frontem circumdata serto. 

 Germinai baec nunquam, nisi quando accensa capillos 

 Explicat in flammas, calidamque e vertice sylvam 

 Fundit, ramososque expandi tur arbor in ignes. 

 Ergo dum vero baubatur murmurc coelum, 

 Scinditur in nubes, et aperto apparet ab ore 

 Lingua trisulca poli : cadit illa, et fulminai arcem, 

 Dispositumque alte succendit in arbore textum. 



Arbor it in flammas, proque uno fulmine reddit 

 Fulmina mille, sagittiferosque irata maniplos 

 Explicat, hastatosque suos, liastasque micantes 

 In coelum movet ; et clypeo septemplice coelum 

 Obstat, et ad terras ea tela retusa rcmittit. 



