231 



sa natura incitante ad poesim se ferri sentiret , ac 

 quam qui maxime ingenio pollerei, praeceptis insti- 

 tutisque viri sapientissimi excultus, non solum ae- 

 quales omnes antecelluit, veruni diligentia et indu- 

 stria aliisque ornamentis ditatus, eo pervenit ut nuli» 

 de ingenii praestantia doctrinaque cum eo contentio 

 esse posset. Quare ante alios illum Ronus diligebat, 

 ita ut amor in ilio cum expectatione summa, cum 

 summo amore expectatio certasse videatur. Politioris 

 humanitatis litterarumque confecto curriculo ad phi- 

 losophiam se contulit , incubuitque, quanta assidui- 

 tate ac profectu nihii opus est dicere. Deinde quum 

 sacrae militiae nomen dare . Deoque unico vacare 

 primis ab annis constituisset , ad rem theologicam 

 cognoscendam accessit , illique animum mirum in 

 modum adiecit. Quumque ab omnibus et morum 

 integritate, et modestia ac doctrina maxime proba- 

 retur, sacerdotio initiatus, consuetam litterarum ope- 

 ram non intermisit, sibique et doctrinae, ut aposto- 

 lus monet, tota vita attendendum decrevit. 



Sacris auximatum tunc temporis praeerat Pom- 

 peius Compagnonius, vir eruditione scriptisque cla- 

 rissimus, qui et Quatrinum noverat , illiusque inge- 

 nio ac festivitate summopere delectabatur, Is libens 

 volens illum sacerdotio donaverat, omnique humani- 

 tatis genere complectebatur: novum enim auximanae 

 ecclesiae decus, maximumque alumnis commodum 

 fore ut ab eo adderetur mente conspexerat : quod 

 exitus sane comprobavit. Itaque primum grammati- 

 cftm, quam vulgo inferiorem appeilant, iussit doce- 

 re, posteaque cum Ioannes Ronus vita cessisset, in 

 eius loeum suffectus est: quo in munore ita se ges- 



