233 



minis gloria ad pontifìcatum maximum evecti sunt: 

 Hannibalein de Genga, qui Leo XII, et Franciscum 

 Xaverium Castilioneum, qui Pius Vili fuit: ambo di- 

 scipuli eius, ambo Campani huiusee collegii convi- 

 ctores et lumina. Hi in tanto dignitatis fastigio me- 

 moi'iam praeceptorisacceptissimam habuere, eique mul- 

 ta benevolentiae gratique animi signa dedere; ita ut 

 nisi ille humanas res omnes pene despexisset, band 

 paivum sibi ftuctum polliceli poluisset. Quare in 

 tantam apud omnes existimationem venerat, ut exteii 

 quoque innumeri magisterio suo uti exoptarent; ci- 

 vitates multae praeceptorem magnis pollicitationibus 

 exposcerent; et bis de causis factum est ut collegii 

 nostri fama longius latiusque pervagaretur. 



Sed cum in scriptis imaginem hominis melius lu- 

 cidiusque videre possimus, nunc ad eius scripta, qui- 

 bus tantum inclaruil, venio, atque in iis aliquantum 

 immorari in animo est. Multis illuin ad poesim prae- 

 sidiis, ut dictum est, natura cumulaverat: accedebat 

 jHtis studium, praeceptorisque exemplum. Vix dum 

 poetis operam dare coeperat (de latinis loquor, nani 

 ilalicis 00 tempore parvum operis impcndebatur), il- 

 los de[)eiire, memoriae, qua admodum acri et felici 

 vigebat, mandare, imitari, nec latum quidem unguem 

 a carni inibus discedere. Quare et exametros, et ele- 

 gias, et e[»igi'ammata multa , aliaque generis omnis 

 composuit , in quibus et facilitatem quamdam , et 

 elegantiam ac venustaten> nemo non videt. At vero 

 in satyricis piane babitasse dixerim, ut nullo in ge- 

 nere magis: in boc enim indolem suam sequi, suo- 

 que genio indidgere nemini dubium esse potest. Najn 

 quaedam in bomine insita festivitas: facetiarum co- 



