i 



235 



exequare potuisse putarim. Sed quaenam rerum cogni- 

 tio esse poterai, cum nunquam se dornum exire passus 

 sit, unaque civitate conlentus, vix semel in anno reli- 

 gionis causa Lauretum, solatiique feriatis mensibus 

 Aneonam concesserit ? Inde effluxisse etiam arbitror 

 illud nescio quid agreste, et pene dixerim domesti- 

 cum, quod lucubrationes eius nonnunquam sapiunt: 

 quaiem enim natura effinxit se quotidie praebuit, ned 

 hominum consuetudine eturbanitate perpoliri potuit, 

 sed solum humanitatis tantum attigit, quantum ex 

 sapientibus veterum voluminibus nocturna diurnaque 

 lectione pervolutis attingere poterat. 



Veruni ut tandem a sermonibus ad alia carmi- 

 num genera digrediamur (immorati enim nimis for- 

 lasse quam par fuerat in bis sumus) exametros pri- 

 mum ac elegos laudabimus: quorum alteri virgilia- 

 num quoddam, alteri catullianum reddunt, ovidiana 

 ubertate ac facilitate conditum. Novi et lyrica non-^- 

 nulla scripsisse, quae a multis valdius commendan- 

 tur: at ego nunquam vidi, nec est cur iudicium pro- 

 feram. Epigrammatibus vero, quorum libros plures 

 reliquit, libenter arridebo; sunt enim et elegantiis et 

 acuminibus refertissima : media inter CatuUum et 

 Martialem, neutrique nimium concedunt, ni mea me 

 fallit opinio. Etiam prosa oratione nonnulla latina 

 conscripsit , candore et suavitate styli probata , de 

 quibus unum Furii Camilli Sinibaldi commentarium 

 memorare possum, quum caetera nondum in lucem 

 typis sint prodita. In hoc mira quadam semplicitate 

 hominis sanctissimi mores vitamque describit, navi- 

 terque imaginem illius expressam legentibus osten- 

 dit, ita ut pietas aeque ac elocutionis mundicies ani- 

 nios capiat dii[)Iicique delectatione perfundat. Nam 



