238 

 bus, et mutua invicem affinitate continentur. Itaque 

 qui, missis caeteris, vel italicas, vel latinas, vel grae- 

 cas dumlaxat amplectitur, inepte facit, nec sibi fa- 

 maeque suae in posteris prospicit. 



Quatrinusetsihoc haberent ea tempora incommodi, 

 tamen assidua alacrique manu italicos etiam scripto- 

 res versa vit, et reddere visus est: nec, ut verum fa- 

 tear, minimum decus promeruit. lUud ei obfuit quod 

 et Rono praeceptori suo ; italicam poesim ab Ali- 

 gherio digressam in humiliorem locum externa imi- 

 tatione ruisse: nam si viguisset, suoque loco stetis- 

 set, ii Inter praestanliores poetas nostrates huiusce 

 aevi facile nunc recenseri possent. Laudandi nihilo- 

 minus quod prò virili parte ambo italicam poesim 

 coluerunt, latinitatis gloriam indepti, hanc nobis hae- 

 reditatem retinendam tuendamque reliquerunt. Mul- 

 tae virtutes in utroque pares extitere, eruditionis stu- 

 dium, ingenii praestantia , ac veneres latini sermo- 

 nis: quaedam tamen in scriptis diversitas inest. Nam 

 Ronus purior, Quatrinus liberior; alter Virgilii Catul- 

 lique vestigiis tantum insistit, alter ampliore ambitu 

 versatur. llli unus orationis color , et idem stylus : 

 buie varius et multiplex. Maior in ilio delectus , in 

 hoc copia: ille res inventas melius exornat, hic vena 

 magis divite urgetur: ille mundicie ac dignitate, hic 

 salibus ac iucunditate superat: ille arte et imitatione 

 se èxtollit, hic nativa ingenii ubertate. Ab ilio om- 

 nia intensissima cura elaborata , ab hoc etiam illa- 

 borata fluunt , quae nihilominus legentes felicissima 

 quadam facilitate permulcent. Gedendum tamen Qua- 

 trino, quod Ronus prior fuit, deditque auditori suo 

 quantus est effici. 



