i46 



Hanc ego senlenllam mullis ante antiis acceptam, 

 magis magisque in dies probo. Quare ila me con- 

 slilui, ut paucae aut ferme nullae curae animum 

 memu mortleant, qua in re non soluni induslriara 

 scd fluilriccm fortunam habui. Nullam cupidilateoi 

 accipio nisi eam quam facile explere possum. Si 

 quid auri aut fortuna aut ipsa rerum conditio mihi 

 atfert id bberaliter expendo. Hac ista sententia mea 

 sum Ictus et gaudio, hac ego ipse mihi sapere vi- 

 deor, et judico quosdara hac eadera ratione desi- 

 pere. An non est stultitia cum quiescere possis, eas 

 animi solicitudines capere, quasi infelix fias? Nara 

 si quies animi, ut superius dixi , foiicitas est, erit 

 proleclo inquielas et conturbatio animi infelicitas. 

 Quorsum haec inquies? ut scias me expertem esse 

 curarum, et minime solicitum. Non sum rerum cupi- 

 dus, quodque maxime mireris, cum dedecus et turpi- 

 tudinem ante omncs morlales timeam non honoris 

 sum cujìidus, non gloriae. Sum cum principe, qui ut 

 nnillis ralionibus compertum habeo, me non diligit 

 solum, sed amat et cobt, et voluptuosum estsibi mi- 

 la benefacere. Ejus domo non aliler ulor ac mea, et 

 in rebus quae ad meum usum sunt ita mihi ab om- 

 nibus obeditur, ita voluntali meae obtemperatur, 

 ut tibi in oppidis et domibus luis. Sum igitur in 

 quiete et in salis felici fortuna. Non palriam in- 

 quis amas ? Non nos videro cupis ? Sum patriae 

 amalor ci cultor, cui quantum debeam et Plato 

 et ipse Cicero assidue aiuibus intonant. Scio quid 

 debeam patri seni praesertim, quid vobis omnibus, 

 P^tri, annuos victus et nutrimenla rcddo. N'os amo 

 laudo, colo, in coelum elTcro, faveo eliam vobis et be- 

 nclacio. Pracdicò enim singulares virlulos regis, fui- 

 quc curiosus, ut a multis eas audircm, et audivi 



