12 



de litteratuur hieromtrent is medegedeeld, onderscheidt scherp 

 bovengenoemde elementen van platte, staafvormige kernen, welke 

 rondom de klieren in een glasheldere membraan liggen, welke hij 

 als basaalmembraan opvat. De perifeer van deze membraan gelegen 

 kernen acht hij vergelykbaar met de door Möricke beschreven 

 elementen, beschrijft ze echter als kleiner dan de gewone stroma- 

 kernen hetgeen niet in overeenstemming is met Möricke's bevin- 

 dingen, noch met de mijne bij Cercocebus. 



Een laag staafvormige, afgeplatte kernen gelijk Frankenstein 

 in de membrana propria ziet, kan in de directe omgeving der 

 klieren ook bij Cercocebus voorkomen, doch steeds locaal, voor- 

 namelijk rondom een uitgezet gedeelte van de klier. Of we hier 

 inderdaad met een membrana propria te doen hebben of met stroma- 

 elementen, welke door mechanischen invloed zijn afgeplat, durf 

 ik niet te beslissen. 



Aan het bestaan van een basaalmembraan onder het dekepitheel 

 heb ik zeer lang getwijfeld, wegens het innig verband tusschen 

 stroma en epithelium in de meeste uteri. In een preparaat met 

 groote subepitheliale extravasaten was echter zeer duidelijk te zien, 

 hoe deze door een glasheldere membraan, waarin ik geen kernen ver- 

 mocht te herkennen, van het opgelichte dekepitheel gescheiden waren. 



De uterusholte is leeg of bevat een korrelig secretieproduct der 

 klieren, soms gemengd met enkele resten eener afgeloopeu men- 

 struatie. 



II. Praemenstrueele periode. 



Vermeerdering der elementen heeft plaats door mitotische deeling 

 van stromacellen en vaatendotheel. De eerste beperkt zich niet 

 tot een bepaald gebied; de laatste vindt men voornamelijk in de 

 oppervlakkige slijmvlieslageu (PI. II, fig. 3 mt.). Ook in dek- en 

 klierepitheel kunnen mitosen voorkomen, waarbij echter de klieren 

 het karakter behouden der vorige periode. 



In twee praemenstrueele uteri heb ik een smalle gezwollen, 

 kernarme subepitheliale zone waargenomen, naar buiten begrensd 

 door een zeer compacte laag met talrijke capillaria (PI. II, fig. 4). 



