21 



Dit laatstgenoemde preparaat moge ons wijzen op de moge- 

 lijkheid van ovulatie intra, of direct post menstruationem, het leert 

 ons volstrekt niet, in welke phase van den cyclus de aanhechting 

 van de kiemblaas plaats heeft. Zoolang wij geheel onbekend zijn 

 met den tijd, welke bij den aap tusschen bevruchting en fixatie 

 van het ei verloopt, is elke uitspraak hieromtrent voorbarig. 



Uit de overeenkomst van den toestand der mucosa uteri in 

 deze allerjongste zwangerschapsstadia met dien in het praemen- 

 strueele stadium, mag geenszins besloten worden, dat de inbedding 

 van het ei bij Cercocebus als regel vóór de te verwachten men- 

 struatie plaats heeft. Wij mogen namelijk niet uit het oog ver- 

 liezen, dat mogelijkerwijze ten allen tijde een dergelijke, ter 

 inbedding gunstige toestand van het slijmvlies door het be- 

 vruchte ei in het leven kan worden geroepen, behalve vermoedelijk 

 in het stadium, waarin de degeneratieve processen in vollen gang 

 zgn. Zelfs met deze laatste uitspraak dienen wij voorzichtig te 

 zijn, wanneer wij zien, hoe bij andere zoogdiereu bevruchting kan 

 plaats hebben, terwijl de puerperale uterus nog gevuld is met 

 detritus van een afgeloopen partus. 



Dat ovulatie kan plaats hebben in de eerste helft der men- 

 struatie, blijkt uit een preparaat met recent corpus luteum, 

 dat extravasaten in het stroma vertoont, terwijl het in plooien 

 gelegde dekepitheel nog gedeeltelijk intact is. Zagen we reeds in 

 andere menstrueerende uteri het proces niet zelden intensiever 

 verloopen op beide placentairplaatsen dan in de omgeving, hier 

 treft ons de beperking van de bloeding tot een scherp omschre- 

 ven gebied aan voor- en achterwand, gepaard met degeneratie en 

 desquamatie der kliercellen in het oppervlakkige deel van het slijm- 

 vlies. Dat deze localisatie wijst op een oorspronkelijk intiem verband 

 tusschen placentaiie en menstruatie behoeft geen betoog (PI. II, fig. 13). 



Opmerkelijk is in dezen uterus dat de klieren niet slechts in 

 de diepere lagen, doch over haar geheele verloop sterk gewonden 

 zijn. De kernen van het klierepitheel nemen in het binnenste 

 deel der mucosa difiuus kleurstof op; het celplasma valt korrelig 

 uiteen. Dat we hier geen kunstproduct voor ons hebben, blijkt 



