23 



matig begrensde cellen met blaasvormigen kern, waarin één of 

 meer groote nucleoli. Celstrengeu dringen van uit dit woekerende 

 epitheliale weefsel in het oppervlakkige stronia, waar ook celnesten 

 liggen, wier cellen eveneens de hierboven beschreven gedaante 

 hebben. Deze celnesten zijn omsponnen door tal van uitgezette, 

 met gezwollen endotheel bekleede vaten, welke aan het besproken 

 gebied een zeer sponsachtig karakter geven (PI. II, fig. 15 en 16). In 

 de streugen en nesten vindt men hier en daar onregelmatig ver- 

 spreide lacunen ; de cellen zijn voor het meerendeel éénkernig; 

 slechts hier en daar ligt een meerkernige reuzencel. Van de enkele 

 klieren, welke in deze woekeringszone aan de inwendige opper- 

 vlakte uitmonden, is het normale cyliodrische epithelium in de 

 buurt van de mondingsplaats vervangen door groote, onregelmatig 

 geplaatste cellen met blaasvormigen kern, dezelfde elementen die 

 men in de celstrengen vindt. De chromatine-kluwens in enkele 

 kernen maken niet den indruk van normale karyokinetische figuren. 



Terwijl aan den uteruswand, waar de woekering de grootste 

 uitgebreidheid heeft, deze over het geheele schijfvormige gebied 

 de begrenzing der inwendige oppervlakte vormt, zien we aan den 

 tegenoverliggenden wand de compacte epitheliale massa alleen 

 aan de periferie van de schijfvormige plek tot aan de inwendige 

 oppervlakte reiken, terwijl meer in het centrum van de schijf een 

 afgeplatte, soms uit meerkernige cellen bestaande laag het zeer 

 sponsachtige onderliggende stroma, waarin hier en daar celnesten 

 tusschen de uitgezette vaten liggen, tegen het uteruslumen afsluit. 

 De beschreven celmassa, waarvan de kernen een veel kleinere 

 afmeting hebben dan de bovengenoemde groote blaasvormige 

 kernen, vormt eveneens de bekleeding van den hals eener in het 

 centrum der schijf gelegen klier, die overigens met normaal 

 cylinderepitheel bekleed is (PI. II, fig. 17 tr.). 



Een kiemblaas is in ons preparaat niet gevonden. 



Een volgeus de afbeeldingen en beschrijving te oordeelen over- 

 eenkomstig woekeringsproces is door Selenka bij Cercocebus en 

 Semnopithecus beschreven in jonge zwangerschapsstadia met pas 

 aangehechte kiemblaas, zoowel op de aanhechtingsplaats als in 



