26 



groote blaasvormige kernen (PI. II, fig. 18), dan weer door een 

 meer syncytiale massa met talrijke kleine, donker getinte kernen 

 (PI. II, fig. 17). Of we hier te doen hebben met een differentiatie 

 in plasmodi- en cytotrophoblast vermag ik niet uit te maken. 

 Mocht dit het geval zijn, zoo is de verdeeling in deze beide 

 lagen minder karakteristiek dan in een later (ook nog zeer jong) 

 zwangerschapsstadium, waar men duidelijk de smalle syncytiale 

 plasmoditrophoblast als begrenzing vindt der cytotrophoblast- 

 woekeringen. De cellen van deze laatste komen in vorm en afme- 

 ting het meest overeen met de door ons beschreven groote elementen. 



De mucosa uteri in dit jonge zwangerschapsstadium draagt 

 verder het karakter der sub B beschreven praemenstrueele stadia. 

 De sterk gewonden, in de fundi uitgezette klieren bevatten be- 

 halve secretum, schimmen van roode bloedlichaampjes. Het stroma 

 is sterk gezwollen ; de stromacellen hebben nog niet de modifi- 

 catie ondergaan, welke ze in latere zwangerschapsstadia eenigszins 

 vergelijkbaar maakt met de deciduacellen der menschelijke gravi- 

 diteit (v. Herwerden (05), hoofdstuk V). 



In de onlangs verschenen publicatie over de placenta der 

 staartapen hebben Strahl en Happe (05) soliede epitheelstrengen 

 bij eenige jonge zwangerschapsstadia van Mycetes seniculus be- 

 schreven (N°. 1 — 4) zoowel op de placentairplaats in het moederlijk 

 weefsel onder het basaalsyncytium, dat de uterine begrenzing 

 der intervilleuse ruimte vormt, als aan den anti-placentairen 

 uteruswand te midden van een verdikt deel van het slijmvlies, 

 dat ze met den naam »placentoïd" bestempelen. 



Naar aanleiding van deze bevindingen spreken zij het ver- 

 moeden uit, dat vóór de komst van het ei in den uterus een 

 groot gedeelte van ventralen en dorsalen uteruswand bij Mycetes 

 veranderingen ondergaat, doordat er woekering van bindweefsel 

 plaats heeft, waarin epitheelstrengen dringen (blz. 550), 



Ook bij een zeer jong zwangerschapsstadium van Semnopithecus 

 nasicus (N°. 1), waar zich reeds aan den eeneu uteruswand een 

 placenta had gevormd, beschrijven Strahl en Happe een kleine 

 verhevenheid aan den tegeuoverliggenden wand met onregelmatige 



