11 



de celgrenzen te ondersclieiden en eenig inzicht te krijgen in de 

 fijnere structuur van het stroma. 



Dat het stroma-netwerk, zoo niet geheel, dan toch voor een 

 groot gedeelte, gevormd wordt door de zich met elkaar verbin- 

 dende uitloopers der stromacellen, komt eerst aan het licht, 

 wanneer men een stadium met gezwollen mucosa onderzoekt. De 

 stromakernen zijn rond en ovaal; de laatste soort overheerscht in 

 de submusculaire laag. 



Het is dikwiyls moeilijk te beoordeelen, in hoeverre de kleine, 

 ronde elementen al of niet dwarse doorsneden voorstellen van 

 ovale kernen. Dikwijls vindt men in de omgeving van capillaria 

 en klieren, strooken met groote, langwerpige kernen, de lange as 

 parallel aan het verloop van klier of vat gericht. Deze kernen 

 onderscheiden zich door grooteren omvang van de overige stroma- 

 elementeu (PI. Il, fig. 2). Celgrenzen zyn niet te herkennen, wel 

 fijne bindweefselfibrillen, wanneer men de kleurmethode van v. 

 GiEsoN toepast ^). 



De besproken elementen zijn waarschijnlijk vergelijkbaar met 

 de door verschillende onderzoekers in het menschelijk baarmoeder- 

 slijmvlies in de omgeving van klieren en vaten beschreven kernen 

 (Leopold (76), MöRiCKE (82), Boldt (90) enz.), welke somtijds als 

 tot de membrana propria der klieren behoorend zijn opgevat, doch 

 veelal als onafhankelijk van deze membrana beschreven worden. 

 De opvatting van enkele Engelsche auteurs waarby Boldt (90) 

 zich aansluit, dat men hier te doen heeft met spierkernen in het 

 uterusslijmvlies, mag op grond van de aanwezigheid van bind- 

 weefselfibrillen en den vorm van deze kernen (de spierkernen zijn 

 veel slanker en langwerpiger), direct verworpen worden. 



De beschrijving welke Möricke (82) van deze elementen geeft, 

 komt het meest met de mijne overeen. Ook hij wijst op het bind- 

 weefselachtig karakter der strooken. 



Frankenstein (00), die ons een overzicht geeft van hetgeen in 



1) Bij Sciiiius en Erinaceus vond ik eveneens in de oainiddellijke omgeving der 

 klieren kernen, welke zich door aanzienlijke grootte van de overige stromakernen onder- 

 scheiden. 



