45 



spreking van het puerperium vermeld, welke redenen er mij toe 

 leidden, de hypothese van Duval bij apen-uteri te toetsen, en 

 heb terzelfder plaatse mijn afwijkende resultaten uiteengezet, 



In de wijze waarop het epitheel zich na afloop der menstruatie her- 

 stelt, heb ik evenmin steun voor deze opvatting kunnen vinden. Het 

 is waar, dat een uitgebreid materiaal uit deze regeneratieperiode 

 niet tot mijn beschikking staat, zoodat ik hier een minder defi- 

 nitief oordeel waag uit te spreken dan bij den puerperalen uterus. 

 De beschikbare preparaten wijzen echter alle op regeneratie van 

 uit het overlevende klierepitheel ; dat dit herstel op zeer eenvou- 

 dige, oeconomische wijze kan plaats hebben, heb ik blz. 16 be- 

 sproken en door afbeeldingen aangetoond (PI. I fig. 7 en PI. II 

 fig. 8 en 9). De vermeerdering van klierepitheel heeft in dit 

 stadium plaats langs mitotischen weg in tegenstelling met de 

 opvatting van Heape, die slechts directe deelingen waarnam. 



De achterblijvende bloedlacunen zouden volgens Heape op zeer 

 eigenaardige wijze verdwijnen, doordat zich uit de begrenzende 

 afgeplatte stroraacellen tijdelijk capillaria vormen, die in verbin- 

 ding treden met in de diepte reeds aanwezige vaten, waardoor 

 nu het geextravaseerde bloed weer in de circulatie wordt opge- 

 nomen. 



De opvatting, dat nieuwe capillaria zich zouden ontwikkelen 

 uit stromacellen, is in strijd met hetgeen ons omtrent de nieuw- 

 vorming van capillaria in het post-embryonale leven bekend is. 

 Toch zou ik haar op dien grond alleen niet willen verwerpen, 

 daar de primitieve aard van het stroma uteri aan dit weefsel een 

 zeer geïsoleerde plaats toekent te midden van andere meer ge- 

 differentieerde weefsels van het dierlijk organisme. De duidelijke 

 mitosen, die ik herhaaldelijk in het vaatendotheel van reeds 

 bestaande capillaria heb waargenomen (PI. II fig. 3), dragen er 

 echter niet toe bij, de voorstelling van Heape waarschijnlijk te 

 maken. 



Met meer kracht kom ik evenwel op tegen zijn bewering, dat 

 oud geextravaseerd bloed weer onveranderd in de circulatie terug- 

 keert (blz. 437 — 438). Een beeld, dat mogel^kerwijze door Heape 



