49 



den fundus uteri fragmenten had opgeleverd met ongeschonden 

 epitheliura, terwijl van andere plekken (zie b. v. PI. II, fig. 7) de 

 scherpe lepel niets te voorschijn had gehaald dan een pulpeuse, voor 

 het onderzoek onbruikbare massa. Hieruit te besluiten tot het intact 

 blyven van het slymvlies ware, zooals ons onderzoek geleerd 

 heeft, een valsche gevolgtrekking geweest. 



De eerste mij bekende publicatie na 1890 is die van Christ (ï)2), 

 wiens helder overzicht van voorafgaande onderzoekingen op dit 

 gebied, meer waarde heeft dan de beschrijving van drie persoonlijk 

 waargenomen menstrueerende uteri. 



Door de voorstanders van Möricke's opvatting wordt Christ 

 geciteerd, daar hij naast twee laat ter sectie gekomen gevallen met 

 groote defecten, één uterus '/j uur post morten geëxtirpeerd, den 

 2den dag der menstruatie kon onderzoeken, waarin het geheele 

 defect zich beperkte tot enkele epitheel- en enkele stromacellen. 

 Het feit, dat deze laatste uterus afkomstig is van een lijderes aan 

 coma diabeticum, maakt elke gevolgtrekking ongeoorloofd. 



Het afstootings-vraagstuk zal, tenzij de dood plotseling en acci- 

 denteel was, nimmer opgelost worden door onderzoek van sectie- 

 materiaal. Om deze reden schenkt ook Gebhard verder geen aan- 

 dacht aan Christ's waarnemingen. Pompe van Meerdervoort (96) 

 onderzocht vijf gedurende menstruatie in vivo geëxtirpeerde uteri. 

 Alleen geval IV en V schijnen naar de beschrijving te oordeelen, 

 niet pathologisch te zijn. Ik leg den nadruk op het feit, dat Pompe 

 in geval IV, 20 uur na het begin der menstruatie, degeneratie- 

 verschijnselen waarnam, zoowel in het afgestooten epitheel als in 

 het gedeelte, dat nog in samenhang met den moederbodem was 

 gebleven. Wat geval V betreft, waar den derden dag na het einde 

 der raenstrueele bloeding het epitheeldefect uiterst gering is, moet 

 naar het m^ voorkomt de vraag overwogen worden, of het volgens 

 schrijver in situ gebleven, dikwijls cubische dekepitheel niet een 

 reeds gerestaureerd epithelium zijn kan. Hoe uiterst snel en 

 zonder nieuwvorming van veel elementen deze bedekking tot 

 stand komt, heb ik in de mucosa uteri van Cercocebus kunnen aan- 

 toonen. Pompe van Mekedervoort besluit uit zijn waarnemingen, 



