90 



vrucht zeer aarzelend den ouderdom op 3 a 4 dagen schat, doen 

 wij dan ook beter aan deze schatting geen waarde te hechten. 

 Afgaande op de anamnese der moeder (laatste menses 1 Sep- 

 tember, zelfmoord 1 October na wegblijven der te verwachten 

 menstruatie) meent Peters, dat dit eitje het bevruchte ei der 

 weggebleven menses voorstelt (99, blz. 16). Zoolang wij ook bij 

 den mensch geheel onbekend zijn met den levensduur van het nog 

 niet bevruchte ei, is elke uitspraak hieromtrent voorbarig. Als 

 bewijs voor de juistheid zijner opvatting noemt Peters de over- 

 eenkomst tusschen den histologischen toestand der »decidua" in 

 zyn preparaat en de veranderingen, welke in het slijmvlies aan 

 de menses voorafgaan (99, blz. 17). 



Ik beu van meening, dat uit de overeenkomst van het beeld der 

 mueosa in dit jonge zwangerschapsstadium en in het stadium der 

 praemenstrueele zwelling, men volstrekt niet mag besluiten tot het 

 tijdstip van fixatie, omdat, gelijk wij zeiden, vermoedelijk ten allen 

 tijde het bevruchte ei dezen toestand van het slijmvlies kan hebben 

 opgewekt. De eeuige gevolgtrekking, die ik in het geval, dat Peters 

 beschrijft uit de anamnese der moeder zou willen maken, in verband 

 met de nog weinig gevorderde placentatie, is deze, dat de inbedding 

 van het ei niet direct na afloop der menstruatie kan zijn geschied. 



Op de genese van de processen in het uterusslijmvlies zou wel- 

 licht meer licht geworpen worden, indien men in staat was, by 

 de verschillende zoogdieren afzonderlijk, karakteristieke punten 

 van overeenkomst te vinden tusschen de slijmvliesveranderingen 

 in den bronsttijd en de omwentelingen tydens zwangerschap. Wij 

 mogen echter niet vergeten, dat vele specifieke veranderingen in 

 den zwangeren uterus eerst later in den loop der phylogenese 

 verworven zijn, terwijl de modificatie in den bronsttijd, volgens 

 onze voorstelling, dateert uit een tijdperk, waarin het slijmvlies 

 zich nog weinig had gedifferentieerd. Ook meen ik, dat we onze 

 verwachting niet te hoog moeten stellen, waar het geldt een 

 verklaring te zoeken voor de eigenaardige volgorde van progressieve 

 en regressive veranderingen, welke wij periodiek in het slijmvlies 

 tot uiting zien komen. 



