314 



Eurytemora affinis Poppe 

 (pi. VI, fig. 63, 66; pi. VII, fig. 31) 



Temora a., Poppe, 1882, bl. 55, pi. II. 



E. a., ScHMEiL, 1896, bl. 114, 181, pi. VUT, fig. 11; pi. XI, 

 fig. 1-11. 



Temorella a., Canu, 1892, bl. 13, pi. I, fig. 1 — 20. 



IIoll. Diep, Haringvliet, Merwede. 



9. Laatste thoraxsegment met 2 groote buitenwaarts gerichte, 

 toegespitste vleugels, buitenraudeu van dit segment rechtlijnig. 

 Genitaalsegment naar het midden toe sterk verbreed, dan plot- 

 seling verengd en naar het achtereinde toe weer breeder wordend. 

 Anaalsegment en furka met dorentjes op de rugzijde. Voorste 

 antennen in den regel slechts weinig voorbij den voorrand van 

 het 2'ie thoraxsegment reikend. 5<ie pootpaar: voorlaatste lid met 



2 dorens aan den buitenrand. L. 1 — 1.65 mM. 



(ƒ. Laatste thoraxsegment afgerond, b^^ pootpaar: rechts met 



3 vrije leden (door versmelting der 2 laatste leden), het laatste 

 lid in de proximale helft opgezwollen ; linkerpoot aan het eind 

 in 3 lobben gespleten. L. 1 — 1.5 mM. 



Eurytemora hirundoides Nordquist 



Temorella ajjinis var. hirundoides, Nordquist, 1888, bl. 48, 

 pi. IV, fig. 5-11; pi. V, fig. 5. 



E. L, Sars, 1903, bl. 102, pi. LIX. 



In de brakke polderwateren der zeeprovinciën, bijv. bij Den 

 Helder, bij Schagen; in het Schildmeer, in het Reitdiep (Gr.); 

 verder in de Zuider- en in de Waddenzee. 



E. Jdrundoides onderscheidt zich van E. affinis vooral door den 

 teerderen en slankeren bouw, door de langere antennen, die zoo 

 lang zijn als het voorlichaam. L. 9 0.8 — 1.15, cf + 1 mM. 



Opm. De verwautschapsbetrekkingen tusschen E. ajfinis en 

 hirundoides zijn nog niet voldoende opgeklaard. Schmeil (1898) 

 houdt het voor waarschijnlijk, dat de laatstgenoemde een pelagi- 

 sche vorm van E. afinis is, Sars (1903) erkent ze als zelfstan- 



