400 



komen vau het dier geheel en al. De drie kleinere pseudopodiën 

 hadden zich vergroot, nieuwe waren ontstaan, totdat er ten slotte 

 niet minder dan dertien aanwezig waren, zeer uiteenloopend van 

 vorm en grootte, op de grootste waarvan korrelstrooming 

 zeer duidelijk optrad. De meeste dezer pseudopodiën hadden 

 grootere en kleinere vertakkingen; merkwaardig genoeg kwam het 

 niet tot eigenlijke netvorming, terwijl korten tijd daarna de waar- 

 neming gestaakt moest worden en ik later geen gelegenheid vond, 

 het dier opnieuw te bestudeeren. Niet onwaarschijnlijk acht ik 

 het, dat de eerst waargenomen vorm een soort van initiaalstadium 

 was, te voorschijn geroepen door de overbrenging van het dier op 

 den objectdrager, terwijl de vorming der talrijke nieuwe pseudopodiën 

 een inleiding voorstelde tot de eigenlijke netvorming. 



Familie 3. Vatnpyvellida. 



Geslacht Vampyrella Oienk. 



1. V ampyrella pendula Cienk. 



CiENKüwsKi (65), bl. 221; PI. XIII, fig. 57-63. 



Klein (82), bl. 199; PI. III, fig. 1—19. 



Verspreiding : Stat. III. 



Yan Juni tot Augustus 1906 trof ik deze, naar het schijnt, 

 sedert Klein (82) niet meer teruggevonden vorm vrij algemeen 

 op genoemde vindplaats aan: het is tegelijk de eeuige soort van 

 het geslacht Vampyrella, waarvan ik het voorkomen tot nog toe 

 heb kunnen constateeren. 



Mijn waarnemingen omtrent Vampyrella pendula stemmen over 

 't algemeen goed overeen met die van Cienkowski en Klein. 



De kleur van het protoplasma is gewoonlijk vrij donker bruin- 

 grijs, niet rood of oranje, zooals by Vampyrella lateritia Leidy 

 (= V. spirogyrae Cienk.). De buitenste omtrek is kleurloos, de 

 pseudopodiën evenzoo, hierop is geen korrelstrooming te bemerken. 

 Zij stralen gewoonlijk alzijdig uit, zijn echter in enkele gevallen 

 tot slechts een deel der lichaarasoppervlakte beperkt. Hun basis 

 is gewoonlijk verbreed, hun lengte ongeveer gelijk aan de middellijn 



