402 



echter nog een derde vlies, dat met op regelmatige afstanden 

 geplaatste en met de toppen naar buiten gekeerde korlkegelvormige 

 stekels bezet, en door een steelvormig orgaan („starrer Faden" van 

 CiENKOwsKi) met den wand der algencel verbonden is, waaraan 

 de kyste is vastgehecht. In jonge kysten dezer soort is het dier 

 groen gekleurd, ook hier gaat deze kleur later in bruingrijs (een 

 enkele maal in een oranjeachtige tint) over. Hoewel ik een groot 

 aantal dezer kysten gezien heb, is het mij niet mogen gelukken, 

 het uitkruipen van een dier uit een er van direkt waar te 

 nemen; ook Cienkowski schijnt dit niet opgemerkt te hebben. 

 Verlaten kysten dezer soort bevatten gewoonlijk een zestal kleine 

 voedselresten. 



Geslacht Hy aiodiscus Hertw. Less. 

 1. Hyalodisais rubicundus Hertw. Less. 



Hertwig und Lesser (74), bl. 49; PI. H, fig. 5. 



SCHÜLZE (75) (als Plakopus ruber), bl. 348 ; PI. XIX, fig. 9— 16. 



Klein (82) (als Yamfijrella pedata), bl. 204; PI. IV, fig. 1—19. 



Penard (02), bl. 159. 



Cash and Hopkinson (05), bl. 106; PI. XIII, fig. 2 — 11. 



Verspreiding: Stat. I, III, VH, VIII,, XI. 



Van Juni tot Augustus vond ik een rijk materiaal dezer 

 interessante soort op eerstgenoemde vindplaats. Daar het nog 

 steeds een organisme van vrij problematische natuur is, nam 

 ik deze gelegenheid te baat, om structuur en levenswijze eenigszins 

 uitvoerig te bestudeereu. De uitkomsten van dit onderzoek vindt 

 men in mijn opstel: »Zur Kenntnis von Hyalodiscus rubicundus 

 Hertw. u. Less.", in het Arch. Protistenk. IX, S. 84 — 99. 



Het is mij gelukt te constateeren : 



1. dat één of meer kernen zonder twijfel aanwezig zijn; 



2. dat de voedselopname dezelfde is als bij de soorten van het 

 geslacht Vawpyrella ; 



3. dat ook de enkysteeringsprocessen met die van het geslacht 

 Vampyrella overeenstemmen; 



