403 



4. dat Bi/alodiscus hoogst waarschijn lijk slechts ééu enkele soort 

 van kysten vormt; 



5. (lat de vermenigvuldigiuc^ plaats heeft door tweedeeling in 

 geëukysteerdeu toestand, terwijl vermoedelijk de kern zich reeds 

 van te voren, in het bewegingsstadiura, deelt; 



6. dat een conjugatie der individuen, zooals zij bij Vampijrella- 

 soorten (in 't bijzonder bij Vampyrella vorax Cienk.) voorkomt, 

 bij Hyalodiscus waarschijnlijk niet optreedt; 



7. dat Hi/aludiscus ruh'icuudus generisch van het geslacht /^a/w/j^r^/Za 

 gescheiden behoort te blijven, maar een tot de Vampyrellida 

 behoorende vorm is, die, nauw verwant aan de Lobosa, een over- 

 gang tusschen deze twee families vorrat. 



Sedert genoemd opstel geschreven werd, had ik gelegenheid te 

 lezen, wat Penard in zijn »Faune rhizopodique" omtrent Hyalodiscus 

 meedeelt; naar aanleiding daarvan merk ik nog het volgende op. 



Penard onderscheidt drie vormen, overeenkomende met de in 

 mijn figuren 7, 1 en 6 afgebeelde stadiën. »La première est la 

 forme de repos ou étoilée (fig. 1), que l'on observe rarement, et 

 qui, avec la couleur rougeatre, est sans doute cause de la méprise 

 de Klein, lequel a pris eet organisme pour uu des états de la 

 Vampyrella pedata (d'après Blociimann)." Naar Dr. Penard mij 

 intusschen meedeelde, bedoelde hij met deze » forme de repos" 

 niet een bepaald, constant stadium, maar wilde alleen zeggen, dat 

 het di^ in rust is en zich niet voortbeweegt. Dat echter de 

 meening van Klein, volgens welke Hyalodiscus rubicundus en 

 Vampyrella pedata identisch zijn, volstrekt geen vergissing is, is 

 duidelijk voor iedereen, die de ontwikkelingsgeschiedenis van 

 Hyalodiscus kent. Penard beperkt zich tot een schildering der 

 morphologische feiten en schijnt noch voedings-, noch enkysteeriugs- 

 processen opgemerkt te hebben. Dit is des te merkwaardiger, waar 

 hij (bl. 160) zegt: »c'est cette forme surtout qu'il affectionne pour 

 ramper sur les filaments d'algues {spirogyra etc), oü on Ie rencontre 

 souvent". 



Penard bestudeert verder uitvoerig den protoplasmazoom, die 

 by de gewone beweging vooruitgeschoven wordt, constateert aan 



