405 



Eon soort, die met allerlei vormen der schaal, overal verspreid 

 voorkomt. 



2. Arcella discoides Ehrbg. "^ .^^ ^^-X' 



^*^<y-:\ 



Leidy (79), bl. 173; PI. XXVIII, fig. 14—38. - p V 



Penard (02), bl. 402. 



Cash aud Hopkinson (05), bl. 122; PI. XV, fig. 4-6. 

 Verspreiding: Stat. II, III, V, XIII. 



Onderscheidt zich van Arcella vulgaris voornamelijk door grootere 

 afmeting, sterk afgeplatte en meer doorschijnende schaal. 



Geslacht Pyxidicula Ehrbg. 

 1. Pyxidicula operculata Ehrbg. 



Claparède et Lachmann (58) (als Arcella palens)^ bl. 447; 

 PI. XXII, fig. 7. 



Hertwig und Lesser (74), bl. 103. 



Penard (02), bl. 415. 



Verspreiding: Stat. II, III, VII, VIII3, XII, XIII. 



De door Claparède et Lachmann beschreven Arcelle pateiis is 

 volgens Penard (02, bl. 415, 416) waarschijnlijk als autonome 

 soort (Pyxidicula palens Ehrbg. spec), verschillend van Pyxidic^da 

 operculata te beschouwen, van deze o. a. door de grootte te onder- 

 scheiden. Terwijl n. 1. door Claparède et Lachmann als middellijn 

 ± 50 yt.. opgegeven wordt, hebben Hertwig und Lesser gemiddeld 

 slechts 20 ^. gemeten; Penard geeft respectievelijk de afmetingen 

 17 — 21 {P. operculata) en 35 — 50 ^a. (P patens). In het voorjaar 

 van 1907 vond ik een groot aantal exemplaren der eerstgenoemde 

 soort, die volgens Penard bij Genève zeldzaam is, in water, 

 afkomstig van Stat. III; metingen, aan een aantal dezer exem- 

 plaren verricht, geven als gemiddelde grootte een middellijn van 

 ± 20 Ai. 



Geslacht Pseudochlamys Cl. et L. 



1. Pseudochlamys patella Cl. et L. 

 Claparède et Lachmann (58), bl. 433; PI. XXII, fig. 5. 



s^J 



