XVlll 



De notogenesis bestaat weer uit een door instulping en een door 

 notoporas-sluiting gevormd deel. Het laatst genoemde proces verloopt in 

 de meeste gevallen op dezelfde wijze, de instulping daarentegen kan hol 

 zijn, zooals bij de Urodelen of soliede, zooals bij enkele Anuren (Rana), 

 Dipnoï en Ganoïden. In het eerste geval grenst de dorsaalplaat een tijd- 

 lang aan de darmholte, waarom zij later door makromeren ondergroeid 

 wordt, in het tweede geval wordt de dorsaalplaat steeds van het archen- 

 teronlumen door een laag dooiercellen gescheiden. 



In aansluiting aan de mededeeling van den Heer Jentink in de vorige 

 vergadering omtrent een door hem ontvangen exemplaar van het zeld- 

 zame vleermuizen-geslacht Diclidurus deelt de Heer Herbert mede, dat 

 het ook hem gelukt is, door middel van een der Correspondenten van 

 het Genootschap » Natura Artis Magistra" in Suriname een exemplaar 

 dezer merkwaardige vleermuizen machtig te worden, hetwelk hij thans 

 in de vergadering laat rondgaan. 



Uit naam van den Heer Hoek biedt de Heer Weber een mededeeling 

 aan over polyandrie bij Scalpellum Stearnsi. Onder de ch-ripediën van 

 de Siboga-expeditie trof de Heer Hoek namelijk twee variëteiten aan van 

 Scalp. Stearnsi, afkomstig uit diepten van '204 — 450 M. Deze soort is 

 eenslachtig en de exemplaren met een capitulum van 5 cM. zijn uitslui- 

 tend wijfjes. De mannetjes zoekt men te vergeefs op de plaats, die zij 

 gewoonlijk innemen: aan de binnenzijde van het scutum, nabij den rand, 

 even vóór of boven de adductorspier, in een plooi van den als mantel 

 bekenden zak, die de schelpstukken van bet capitulum aan de binnen- 

 zijde bekleedt. Daarentegen zag Spr. bij het grootste en oudste exem- 

 plaar, dat hem ten dienste stond, dat dat gedeelte van den zak of 

 mantel, dat achter of onder de adductorspier de twee scuta verbindt, 

 een korrelig oppervlak vertoonde; bij nader onderzoek bleek elke 

 korrel een mannetje te representeeren, zoodat meer dan honderd op het 

 eene wijfje bevestigd zaten. Elk dier mannetjes — 0.7 X 0.5 mm. groot -- 

 zit in een soort kapsel (een verdikking van den chitineusen mantel) op- 

 gesloten en steekt met het eene lichaaamseinde, dat aan het kopeinde 

 met de antennen tegenovergesteld is, een weinig uit dat kapsel uit. Hij 

 kan geen verklaring geven, waarom het aanta! mannetjes bij die soort 

 zoo aanzienlijk is en waarom zij een plaats hebben gekozen, die voor de 

 bevruchting der eieren minder gunstig is. 



