XXIIl 



Oikoipleura Iluxleyi, werd door de Siboga-expeditie verzameld; nader 

 onderzoek leerde, dat deze O. Huxleji tot het geslacht Megalocercus 

 gerekend moet worden, waarvan tot nog toe slechts één species uit de 

 Middellandsche Zee bekend was. De endostyl van dezen M. Huxleyi is 

 in het bezit van een parige rij trilhaarcellen, welke spr. met de middelste 

 trilhaarstreep van den Ascidien-endostyl vergelijkt. Met het oog op den 

 eenvoudigen toestand van den endostyl van Fritülaria is de bouw van 

 den Appendicularien-endostyl waarschijnlijk door reductie van dien der 

 Ascidien af te leiden, waarbij Meg. Huxleyi een overgangsstadium vormt. 

 Bovendien is deze species nog in het bezit van een dorsaalplooi, verge- 

 lijkbaar met die der Ascidien en van eicellen, die door een follikelepitheel 

 omgeven worden, dat niet van de tunica externa afkomstig is, gelijk bij 

 Fritillaria bet geval is. 



Mejuffrouw Popta doet de volgende mededeeling: 



Onder de bewerking van de laatste verzameling visschen door Professor 

 Nieuwenhuis uit Midden-Borneo medegebracht en waarvan ik de beschrijving 

 met een vergelijkend overzicht over die Fauna in de ))Notes" van het Leidener 

 Museum, Volume XXVII, publiceerde, trok het mij door verschillende op- 

 merkingen , die ik kon maken, aan om na te gaan in hoeverre het voor 

 de vischstudie zijn nut kan hebben om van iedere soort zooveel mogelijk 

 hare groeiwijze vast te stellen, dat wil zeggen op eene of andere wijze 

 aan te geven, welke veranderingen er in de onderlinge verhoudingen 

 van de onderdeelen van een viscb gedurende zijn groei waar te nemen 

 zijn. Ik gebruikte daarvoor tabellen en noteerde daarin van 25 visch- 

 soorten van genoemde collectie de volgende maten; de lengte van den 

 visch, de geheele lengte van het lichaam (zonder staartvin), de hoogte 

 van het lichaam (zonder vinnen), de kleinste hoogte van de|i staartsteel, 

 de hoogte van de rugvin en van de anaalvin, de lengte van de staart- 

 vin, van de buikvinnen, van de borstvinnen, van den kop, van den bek, 

 van het kopdeel achter de oogen, de diameter van het oog en den afstand 

 tusschen de oogen. Ik kon natuurlijk alleen die soorten nemen, waarvan 

 exemplaren van uiteenloopende grootten aanwezig waren. Met die ge- 

 noemde maten trok ik vergelijkingen in hondersten, waarbij ik de onder- 

 deelen van den kop vergeleek met de lengte van den kop en de overige 

 maten met de lengte van het geheele lichaam (zonder staartvin). Ver- 

 volgens maakte ik eene verkorte overzichtstabel door middel van letters. 

 Het resultaat was, dat ieder der 25 soorten eene andere groeiwijze aan- 

 toonde. Dit resultaat was natuurlijk vollediger geweest zoo volledige 

 Seriën en uit verschillende streken mij ten dienste hadden gestaan, ik 

 vond het echter van voldoend belang om de tabellen het eerst in 

 Stuttgart en nu hier mede te deelen en de aandacht er op te vestigen 

 dat het toch wel de moeite loonen zoude na te gaan of de uitkomsten 

 met kleine aantallen verkregen door het bestudeeren van groote aantallen 

 wordt bevestigd. Is het een constant kenmerk dan zal een serie normale 

 individuen beantwoorden aan tientallen van seriën, die ter bevestiging 

 nader onderzocht worden, alsook een deel van een serie aan een overeen- 

 komend deel van meerdere serien van 't zelfde soort en in dat geval zal 

 het voor museum determinatie, waar meest kleine getallen bewerkt worden, 

 nut kunnen hebben. 



De heer Tesch doet een mededeeling omtrent de in de zuidwestelijke 

 Noordzee voorkomende Cephalopoden, en vermeldt, dat hij voor dit gebied 



