XXXVIII 



Spreker sluit zich bij deze laatste voorstelling aan en kan de eerste 

 positieve bewijzen leveren, daar hij het indringen der zwerfcellen in zijn 

 praeparaten gezien heeft. 



Deze imaginale cellen worden grooter en krijgen een vacuole, terwijl de 

 larvale cellen opzwellen en tusschen deze blijven er kleine kanalen open, 

 die het darmlumen verbinden met de kleine imaginale cellen, waaruit 

 blijkt, dat deze ook een functie hebben gedurende 't larveleven, wat eerder 

 niet is waargenomen. Deze cellen worden hoe langer hoe grooter en 

 vormen een continue darmbekleeding, terwijl de larvale cellen te gronde 

 gaan. Tegen 't einde van de poptoestand verliezen de cellen hun vacuole 

 en zijn zeer dun, dan verkort de middendarm zich en de cellen worden 

 hooger en smaller. Ook over de vorming van de spieren moet spreker 

 afwijken van de andere onderzoekers. De spiercellen verdwijnen en er 

 komen zwerfcellen tegen den darm te liggen die spoelvormig worden en de 

 spierfibrillen vormen gaan. Spreker maakt nog opmerkzaam op verschil- 

 lende onnauwkeurigheden, welke in de beschrijvingen voorkomen, o. a. de 

 bewering van Anglas, als zouden de cellen van de middendarm een chitine- 

 bedekking hebben. 



De Heer de Beaufort vertoont een paling, wiens darm met een 

 groot aantal Echinorhynchen bezet is, die door den inzender voor jonge 

 palingen waren aangezien; gelijk bekend is heeft het veelvuldig voor- 

 komen van parasietische wormen bij de paling aanleiding gegeven tot 

 het volksgeloof, dat de paling levendbarend is. 



De Heer Langelaan houdt een voordracht over bouw en wording 

 der vinnen bij haaien (Mustelus vulgaris). 



De Heer Versluys wil er de aandacht op vestigen, dat eene bijzon- 

 derheid van de onderkaak der Mosasauria in aanleg reeds bij Varaniis 

 aanwezig is. 



Door belangrijke vondsten van fossiele, Varanus-aehtige Lacertilia in 

 Istrië (de Aigialosauridae) is de kloof tusschen de Mosasauria en de 

 Lacertilia grootendeels overbrugd, maar verder materiaal ter beoordeeling 

 der verwantschap der Mosasauria speciaal met de Varanidae blijft nog 

 gewenscht. Nu vertoont de onderkaak der Mosasauria even achter haar 

 midden en voor den processus coronoideus een plaats, waar ze sterk 

 transversaal ') buigbaar geweest moet zijn. De beide deelen van de 

 onderkaak vóór en achter deze plaats hangen slechts door een dunne 

 verticale beenplaat samen en zijn verder gescheiden door een breeden 

 naad, welke bij het levende dier met bindweefsel of kraakbeen gevuld 

 moet zijn geweest. De beenderen eindigen bij dezen naad eenigszins ver- 

 dikt en regelmatig afgerond. Nadere bijzonderheden geeft Willisten in 

 zijn Mosasaurs (the University Geological Survey of Kansas, vol. 4, 1898); 

 Willisten spreekt van een «imperfect joint" (1. c. p. 130). Van deze in- 

 richting is reeds een duidelijke aanleg aanwezig bij Varanus, wat tot 

 nu toe nog niet bekend schijnt te zijn geweest. Spreker vond, dat ook 

 bij dit geslacht de vorm en de wijze van verbinding der beenderen eene 

 merkbare transversale doorbuiging van de onderkaak toelaten. De naden 

 tusschen de beenderen zijn daar ter plaatse breeder als gewoonlijk en 



1) Volgens Williston ook ccn weinig in vertikale richting. 



