LIV 



Hij had vervolgens gelegenheid in de desbetreffende publikatie in 

 ))Xova-6uinea" meer uitvoerig in het licht te stellen, dat vooral de familie 

 der Melanotaeniine7i op een vroegeren uitgebreiden samenhang van 

 Nieuvv-Guinea met Australië wijst. Immers vertegenwoordigers der Mela- 

 notaeniïnen vporden slechts in Nieuw-Guinea en Australië aangetroffen. 

 Op Zoögeographische gronden werd echter in genoemde publikatie de 

 verwachting uitgesproken, dat Melauotaeniïnen ook op de Aroe- en Kei- 

 eilanden en wellicht op Waigeoe konden worden aangetroffen. 



Om dit Zoögeographisch gewichtige punt uit te maken, verzocht spreker 

 Dr. P. N. van Kampen bij zijn bezoek aan de Aroe-eilanden hierop te letten. 



De tijd ontbrak voor een intensiver onderzoek, maar Dr. v. Kampen 

 vond in den Heer W. J. Tissot van Patot iemand, die met ijver en gr oote 

 bekwaamheid deze zaak behartigde. En zoo mocht sjDveker onlangs een 

 aantal exemplaren van een nieuwe Rhombatracltis-ïioort ontvangen, die 

 den naam Rh. Patoli zal dragen en door den Heer Tissot van Patot aan 

 de Westkust van het Zuid-eiland Terangan der Aroe-groep in zoetwater 

 gevangen werd. 



Wat op Zoögeographische gronden verondersteld werd, is dus bewaar- 

 heid geworden ; dit pleit zeker voor de juistheid der zoögeographische 

 overleggingen, aan de hand waarvan aan de Aroe-eilanden eene vroegere 

 verbinding met Australië en Nieuw-Guinea toegekend wordt. 



De Heer Ihle spreekt over de zoogenaamde metamerie der Tuni- 

 caten in dien zin, dat hij meent te moeten aannemen, dat een metamerie, 

 vergelijkbaar met die der Vertebraten, in deze groep niet voorkomt. 

 Speciaal wijst hij er op, dat de zoogenaamde segmentgrenzen in de spier- 

 platen van den staart der Appendiculariën slechts de waarde hebben van 

 celgrenzen en dat elk zoogen. spiersegment (Sjncjtium) slechts uit één 

 larvale cel ontstaat. 



In verband met de onderzoekingen van Van Wijhe over den trimeren 

 bouw van Amphioxus en de Vertebraten wijst Spr. daarentegen op de 

 mogelijkheid, dat de stamvaders der Tunicaten slechts een archimere 

 segmentatie bezaten, dat bij hen het prosoma verloren ging en dat de 

 grens tusschen meso- en meiasoma verdween. Ten slotte acht Spr. ook 

 de mogelijkheid niet uitgesloten om nategaan, tot welk der archi meren 

 de organen van het Tunicaten-licbaam of deelen ervan oorspronkelijk be- 

 hoorden (de zintuigblaas der Ascidienlarven en de pharynx met den 

 endostyl misschien tot het mesosoma). 



