Lvn 



De Heer J. Th. Oiidemans vestigt de aandacht op eene publicatie 

 in den Zool. Anzeiger van 20 November 1907, Bd. 32, p 393, van Joh. 

 Meisenheimer, getiteld: ))Ergebnisse einiger Versuchsreihen über Extirpa- 

 tion und ïransplantation der Geschlechtsdrüsen bei Schmetterlingen," 



Meisenheimer heeft het voetspoor van Spreker (1899) en Kellogg (1904) 

 vervolgd en uitbreiding gegeven aan de castratieproeven, bij rupsen onder- 

 nomen. Hij heeft, behalve de geslachtskl ier en , ook, zoover doenlijk, 

 de geslachtsgangen en de bij klieren daarvan verwijderd, doch heeft 

 bovendien, en hierop wil Spreker de aandacht inzonderheid vestigen, bij 

 eeu aantal door hem gecastreerde rupsen geslachtsklieren von de andere 

 sekse ingeplant. Alles echter zonder dat het uiterlijk der uit deze larven 

 uitgekomen imagines veranderde. 1'e voorwerpen, die, blijkens het onder- 

 zoek der geëxtirpeerde geslachtsklieren, manlijk waren, bleven, ook na de 

 transplantatie, het manlijk voorkomen bewaren en evenzoo die, welke 

 vrouwelijk waren, het vrouwelijk uiterlijk. Geringe kleurafwiikingen, die 

 opgemerkt werden, behooren stellig binnen het gebied der normale varia- 

 biliteit, welke bij deze soort zeer groot is. De schrijver experimenteerde 

 in hoofdzaak met dezelfde, zeer sterk sexueel dimorphe vlindersoort, O c- 

 neria dispar L., welke indertijd ook voor Spreker's proeven dienst 

 deed; hierop hebben de tegenwoordige niededeelingen ook uitsluitend be- 

 trekking, door het onderzoek van andere soorten nog niet is afgesloten 

 Merkwaardig is zonder twijfel het feit, dat de ingeplante geslachtsklieren, 

 klein ingebracht, zich normaal en volledig verder ontwikkelden. 



Vervolgens stelt Spreker ter bezichtiging eenige bastaarden van twee 

 vlindersoorten, Drepana curvatula Bkh (ƒ en Drepana falca- 

 taria L. Q. Deze beide dieren kwamen gelijktijdig in gevangenschap uit 

 de pop en paarden, waarna het vrouwelijke dier een aantal eieren legde. 

 Deze kwamen uit en leverden ten slotte 14 vlinders, 8 mannetjes en 6 

 wijfjes. Deze alle hebben, wat de kleur betreft, het type van den vader, 

 doch vertoonen, wat eene vlek op de voorvleugels betreft, overeenkomst 

 met de moeder. Overigens verschilt de teekening der beide soorten slechts 

 zeer weinig. 



De Heer W^eber spreekt over Eimer's theorie van de evolutie der 

 kleur en teekening bij gewervelde dieren. Uit een onderzoek van 

 verschillende jeugdige stadiën van Therapon theraps blijkt, dat eerst 

 lichte dwarsbanden optreden ; deze lossen zich bij verderen groei op in 

 rijen van dorso ventraal gestrekte vlekken. Die vlekken krijgen vervolgens 

 een ovale vorm in kop- en staartwaartsche richting, verbinden zich daarna 

 door lichte lijnen, waaruit ten slotte drie overlangsche lichte banden 

 voortkomen ; deze ontwikkelen zich later tot de lichte deelen tusschen de 

 donkere langsbanden van het blijvende kleed. De ontwikkeling der kleur 

 heeft hier dus juist in een tegenovergestelde richting plaats, als volgens 

 de theorie van Eimer zou moeten ge.scbieden. Bij Therapon jarbua heeft 

 deze metamorphose der teekening niet j^laats; stadiën van den leeftijd, 

 waarop bij Th. theraps de lichte dwarsbanden nog bestaan, hebben bij 

 Th. jarbua reeds het blijvende kleed. 



De heer Redeke laat ten slotte bij de leden rondgaan de mooie 

 medaille, aan de Vereeniging verleend voor de inzending vanwege het 

 Zoölogisch Station op de ))Exposition de Pi.sciculture et de Chasse'' te Ant- 

 werpen gehouden. 



