44 



Dat zulke ontgdige broedsels verstoord worden, is niet te be- 

 jammeren. Indien jongen uitkomen, gaan ze toch te gronde (S.). 



Saxicola oenanthe leucorhoa (Gmel.) — Noordelijke Tapuit. In 

 Groenland, Labrador, op IJsland en de Faeröer broedt een vorm 

 van den tapuit die grooter is dan de gewone 5. o. oenanthe en 

 zich in het voorjaarskleed daarvan onderscheidt door een meer 

 grauwgrijze kleur der bovendeelen en door de levendige roestkleur 

 der keel. De vleugel is bij dezen vorm meestal langer dan 100 

 mm., bij onze oenanthe varieert volgens mgne aan 23 stuks ge- 

 dane metingen, de lengte van 91 tot 99 mm., terwijl ik zelfs bg 

 een jong 9 slechts 88 mm. mat. In verband met hare hoognoor- 

 delyke broedplaatsen trekt de soort vry laat door en zoo is aan 

 de lersche lichttoreus en vuurschepen waargenomen dat de daarbij 

 gevangene tapuiten die laat in het saizoen verschijnen tot 8 Mei 

 toe, meestal tot den langvleugeligen vorm behooren (R. M. Bar- 

 rington, Migration of Birds, p. 60, 1900)). In Duitschland is de 

 doortrek van S. o. leucorhoa bewezen door het bemachtigen van 

 enkele exemplaren; het eerste is een oud cf van den Rijnoever 

 bij Nierstein, 6 April 1892, afgebeeld in Berajah, Saxicola Bo- 

 realis, pi. II, 1905. Later werden nog op de eilanden Baltrum 

 en Juist exemplaren geschoten. Het valt op dat dit laat in het 

 trekseizoen geschiedde, namelijk op 7 üctober en 1 November, 

 terwgl toch de trek der soort reeds met begin Augustus aanvangt. 

 Verder valt te bemerken dat de verzamelde voorwerpen zeer donker 

 gekleurd zijn. 



Aangezien nu zoowel in Ierland als in West-Duitschland exem- 

 plaren van S. o. leucorhoa zijn bemachtigd, scheen het mij zeer 

 waarschijnlijk dat deze vorm ook het daartusschen gelegen Neder- 

 land op den trek bezoekt, en ik heb mij daarom moeite gegeven 

 laat doortrekkende exemplaren te krijgen. Deze pogingen hadden 

 aanvankelyk geenerlei resultaat, totdat mij eindelijk een vogel 

 (ter determineering) in handen kwam, die tot den lang begeerden 

 vorm bleek te behooren. Reeds de datum (27 October 1907) 

 waarop dit stuk (bij Weert) is gevangen, maakte het waarschijnlijk 



