151 



de ventrale — nemen achterwaarts spoedig in grootte af, zoodat 

 zy in het 7^ segment reeds de gedaante hebben van verlengd drie- 

 hoekige papillen en ventraal omstreeks het 13e segment geheel ver- 

 dwenen zijn. Aan het 2e segment naderen de dorsale lamellen elkaar 

 zoozeer op het midden van de rug, dat zy een soort kraag schijnen te 

 vormen. Aan de basis der notopodiale lamel ligt een zwarte pigment- 

 vlek. De voorste segmenten dragen alleen haarvorraige borstels ; van 

 deze wijkt de onderste der ventrale bundel eenigszins in vorm van 

 de anderen af, daar zg sabelvormig gebogen, korter en dikker is, 

 In het 9e segment treden in den ventralen bundel de eerste haak- 

 vormige borstels op, aanvankelijk ten getale van 4, maar hun 

 aantal neemt achterwaarts toe en bedraagt in de achterste seg- 

 menten 10; zij zijn hier vergezeld van slechts een paar zeer dunne 

 haarborstels en van de sabelvormige borstel, die ongeveer dubbel 

 zoo lang is als de haakvormige. By Str. shrubsoli schijnen de 

 haakvormige borstels in het 8e segment te beginnen en slechts 

 ten getale van 5 voorhanden te zijn. 



Polydora ciliata Johnst. 



25 Juli, Hoornsche hop, 5 KM. oostelijk van Warder. Zoutgehalte l'^'/o 5 verscheidene 



ledige kokers vermoedelijk van deze soort afkomstig. 

 28 „ Oude Hoornsche gat, Enkhuizer zand. Zoutgehalte 1.77 "/o- Verscheidene ex. 



26 Aug. Tusschen Urk en Nijkerk, in slib. „ 1.20 "/o- 2 ex. 



De exemplaren in het Enkhuizer zand aangetroffen zijn klein, 

 niet grooter dan 4 m.m. en wijken in sommige opzichten van de 

 typische F. ciliata af; zoo ontbreekt het pigment in de voorste 

 segmenten en de haakvormige borstels in het 5e segment hebben 

 een korte stompe punt en kleine knobbelvormige spoor, terwijl 

 de begeleidende haarborstels een waaiervormig verbreed uiteinde 

 vertoonen, inplaats van speervormig. Of wy hier met een variëteit 

 van P. ciliata te doen hebben, durf ik nog niet beslissen. Zooals 

 uit bovengenoemde vindplaatsen blijkt, schijnt deze soort zich aan 

 het brakke water zeer goed aan te passen; ook Ferronière trof 

 haar aan in de Loire-monding, maar meent gevonden te hebben, 

 dat de vorm der borstels van het 5e segment kleine wijzigingen 

 had ondergaan. 



