XXIV 



te bestaan tusschen de orbita van een pasgeboren en een volwassen haas, 

 terwijl ook bij de Lagotnyinen de afgeronde oogkasvorra wordt aange- 

 troffen, evenals bij andere knaagdieren. 



10°, Het inwendige oogkas-uitsteeksel van het bovenkaaksbeen (proc. 

 spbeno-orbitalis), dat bij bazen en konijnen als een smalle beenstrook 

 vóór de zeer sterk vergroote ethmoïdaalplaat van 't orbitosphenoïd oprijst 

 tot aan het oogkasdeel van 't voorhoofdsbeen, is bij Nesolagus veel minder 

 hoog, maar daarentegen ook minder smal. In verband hiermede is de 

 genoemde ethmoïdaalplaat kleiner van omvang. [Voor de waarschijnlijk- 

 heid dat deze plaat eigenlijk een afzonderlijk been is, dat secundair met 

 de ware voorrand van 't praesphenoïd vergroeit, leverde de vergelijking 

 van een groot aantal konijnenschedels het verwachte bewijs, daar bij een 

 aantal exemplaren steeds op dezelfde plaats sporen van een naad voor- 

 kwamen. Bij één exemplaar van Lepus nigricollis was ter weerszij een 

 volledige naad aanwezig, echter iets meer naar voren dan de naad-resten 

 bij 't konijn]. 



11°. Het jukbeen van Nesolagus is licht gebouwd, evenals het jukbeens- 

 uitsteeksel van 't bovenkaaksbeen, dat slechts een zwakke processus mas- 

 seterica vormt. Daardoor staat de jukboog dichter bij die van den haas 

 dan van 't konijn. Aan zijn achtereinde echter komt een goed ontwik- 

 kelde processus posterior voor, wat wederom grootere overeenkomst met 

 konijn dan met haas oplevert. Hieruit volgt, dat de stamvorm der Lepo- 

 riden, en, met het oog op de Lagomjiden, ook die der Lagomorphen in 

 't algemeen, waarschijnlijk reeds zulk een uitsteeksel aan 't achtereind 

 van zijn jukbeen bezat, dat bij de echte hazen weder achteruit is gegaan. 



12°. Het squamosum is, in verband met de grootere lengte der achter- 

 hoofdsstreek, lang en smal. Het draagt aan zijn achtereind een z.g. pro- 

 cessus tympanicus, die echter tot den uitersten graad van dunheid is 

 teruggebracht, zoodat in dit onderdeel Nesolagus nog grooteren achter- 

 uitgang heeft geleden dan haas en konijn. 



13°. Tusschen den achterrand van het squamosum en den voorrand 

 van het petro-tympanico-mastoïdeum vertoont zich een smalle tusschen- 

 ruimte, die opgevuld wordt door een diep gelegen beenstrook welke 

 aan haar top samenhangt met het wandbeen, maar die vermoedelijk een 

 overblijfsel vertegenwoordigt van den wand van den primordiaalschedel. 

 Deze strook is bij Nesolagus duidelijk zichtbaar, echter niet meer dan bij 

 enkele hooger ontwikkelde Leporiden, b. v. L. ochropus. 



14°. Het masto'ïdaal bestanddeel van het temporale is bij Nesolagus 

 nog sterker ontwikkeld dan bij haas en konijn, vooral het supra-tympanale 

 gedeelte, daarentegen is het tympanicum naar verhouding minder groot, 

 vooral wat de bulla tympanica aangaat. Deze laatste draagt twee scherpe 

 stekels, op dezelfde plaatsen waar somtijds bij hazen en konijnen dergelijke 

 uitsteeksels zijn aangetroffen. 



15°. Het supra-occipitale heeft een veel minder sterk ontwikkelde nek- 

 doorn, die niet vier- maar driehoekig van omtrek is. 



16°. De onderkaakstakken zijn in doorsnede dikker maar minder hoog 

 dan bij haas of konijn, en vormen een grootere hoek met elkaar, terwijl 

 de hen verbindende symphyse korter is. 



17°. De slaapkauwspier is bij Nesolagus minder achteruitgegaan dan 

 bij hoogere Leporiden; zijn achterste gedeelte reikt als een dunne' spier- 

 strook Jangs den geheelen bovenrand van 't squamosum tot aan het 

 achterhoofdsbeen. 



Wanneer men op grond van het bovenstaande als bewezen aanneemt, 

 dat Nesolagus een primitieve hazensoort is, dan wint daardoor de mee- 



