XXV 



ning, dat de haas minder ver van den grondvorm der Leporiden is 

 afgeweken dan 't konijti, aan waarschijnlijkheid. Immers, in de meeste 

 opzichten staat Nesolagus dichter bij den eersten dan bij den laatste; 

 b.v. wat breedte van neusbeenderen en andere schedelgedeelten aangaat. 

 Verder lichtheid van jukboog, wijdte van choanen. 



Tusschen den ontwikkelingstrap, waarop Nesolagus is blijven staan, 

 en de hedendaagsche hazen, moeten natuurlijk nog een aantal stadiën 

 in gelegen hebben. Het is waarschijnlijk, dat nog meerderen daarvan 

 voor ons behouden zijn gebleven in de primitieve Leporiden-vormen 

 welke hier en daar, op geïsoleerde, ver van elkaar verwijderde plekken 

 worden aangetroffen, b.v. Romerolagus van den Popocatepetl, Caprolagus 

 van den voet van 't Himalaya gebergte, Pentalagus van de Lioe-Kioe- 

 eilanden. Uit één of ander dezer stadiën, maar in allen gevalle van een 

 reeds veel hooger gediff"erentieerden ontwikkelingstrap dan Nesolagus 

 moet het konijn ontstaan zijn, door éénzijdige adaptatie aan de eischen 

 van een onderaardsche levenswijze. Het konijn is dus een zijtak aan den 

 Leporidenstam, waarvan de haas als de top kan opgevat worden. 



De Heer BUttikofer deelt mede, dat door hem in de nabijheid van 

 Utrecht in graanschoven een kolonie dwerg muizeyi is gevonden en over- 

 gebracht naar de Rotterdamsche diergaarde. Hij vermeldt voorts dat 

 de groene Ibis (Ibis falcinellus) nabij Rotterdam is waargenomen. 



De Heer Dietz spreekt over den vorm der Myotomen bij de Teleostei. 

 In verband met eene mededeeling van Prof. Langelaan, over de vorm 

 van een myotoom van Acanthias vulgaris en van Petromyzon, heeft spreker 

 het een en ander waargenomen omtrent den bouw der myotomen bij 

 verschillende Teleostei, beschouwd in verband met hun algemeenen 

 lichaamsvorm. 



Het myotoom is een spierplaat, welker voor- en achtervlak loodrecht 

 staan op den lengteas der visch ; typisch is deze plaat echter op tweeërlei 

 wijze gebogen, en wel ten eerste volgens lijnen evenwijdig aan de lengteas 

 der visch. Deze buigingen zijn uitwendig zichtbaar, na verwijdering der 

 huid, en maken het mogelijk aan het myotoom vier gedeelten te onder- 

 scheiden: boven de snijlijn van het septum transversura en de uitwen- 

 dige huid een pleuro dorsaal en een eigenlijk dorsaal gedeelte, beneden 

 genoemden lijn een pleuro- ventraal en een eigenlijk ventraal stuk. Bij 

 een typisch gevormd myotoom zijn de beide pleui'ale stukken naar 

 achteren, het dorsale en ventrale naar voren gericht ; bovendien zijn de 

 beide pleurale stukken over een meestal geringen afstand ten opzichte 

 van elkaar langs hunne grenslijn verschoven. 



Ten tweede wordt de oorspronkelijke plaatvorra gewijzigd door tuit- 

 vormige uitstulpingen, van de beide pleurale stukken naar voren, van het 

 dorsaal- resp. ventraalstuk naar achteren gericht. Het uitgestulpte deel 

 der spierplaat is niet zichtbaar aan de oppervlakte, maar wordt bedekt 

 door voorgaande of volgende myotomen, zoodanig dat de uitgestulpte 

 gedeelten van aaneensluitende myotomen in elkander steken. 



Bij alle visschen kunnen we twee hoofdvormen van myotomen onder- 

 scheiden: die van de romp- en de staartstreek Bij de eerste vormen 

 de beide pleuraalstukken een gemeenschappelijke, naar voren gerichte 

 breed-kegelvormige uitstulping; bij de staartmyotomen zijn de uitstul- 

 pingen der beide pleuraalstukken veel onafhankelijker van elkaar, er 

 vertoonen zich duidelijk twee kegelvormige toppen. Bovendien zijn bij 

 alle daarop onderzochte visschen de plooiingen veel scherper, met name 



