XXVI 



de ventrale en dorsale stukken veel schuinscher naar voren gericht, en 

 de uitstulpiugen zijn meer spits-kegelvormig dan de meer stompe, afgerond- 

 kegelvormige der rorap-myotomen. 



Het minst gewijzigd vinden we den hier in 't algemeen beschreven 

 vorm bij Teleostei, die den welbekenden typischen visch-vorm het zuiverst 

 vertoonen. Als voorbeeld zij de schelvisch gekozen. In de rompstreek is 

 de dorsale myotoomhelft zeer sterk ontwikkeld, de gemeenschappelijke 

 ke^^el der pleuraalstukken behoort grootendeels bij de dorsale myotoom- 

 helft, strekt zich naar voren uit over een lengte van drie wervels, en 

 heeft aan den bovenrand drie tandvormige uitsteeksels ontwikkeld ter 

 bevestiging aan de bovenste doornuitsteeksels dezer wervels. Het (eigen- 

 lijke-) ventrale stuk van dit myotoom is slechts flauw gebogen en mist 

 den naar achteren gerichten kegel. 



In het midden van het lichaam, op de grens van romp- en staart- 

 streek, komt de vorm der myotomen in vele opzichten met de beschre- 

 vene overeen, maar het pleuro-ventrale stuk heeft zich meer geëmancipeerd 

 van het pleuro-dorsale ; wel sluit zich de uitstulping nog aan bij die van 

 dit laatste stuk, als één gemeenschappelijke kegel, maar het wordt ge- 

 steund door een rib, gelegen in een diepe groeve en hieronder hecht 

 het zich met een sterk uitsteeksel vast aan de hier reeds aanwezige 

 processus spinosus inferior. Ook het eigenlijk-ventrale stuk heeft een vrij 

 grooten kegel. 



In de staartstreek is het eigenlijk-dorsale stuk veel gei-inger ontwikkeld 

 dan bij de meer naar voren gelegen myotomen; de beide pleuraalstuk- 

 ken hebben hier elk een kegelvormige uitstulping naar voren; deze 

 hangen aan de basis samen, maar hunne toppen zijn vrij. 



Aldus zijn de myotomen gevormd bij de meeste Teleostei, die den ge- 

 wonen »visch"-vorm vertoonen, en bovendien bij de aalvormige visschen, 

 als de gewone aal, Conger en Ammodytes. 



De zijdelings afgeplatte visschen, zooals de Pleuronectes-soorten en ver- 

 wanten, wijken in den vorm hunner myotomen slechts weinig af van 't 

 beschreven type. Hun in dorso-ventrale richting zeer verlengde vorm is 

 te danken aan de enorme ontwikkeling van de dorsale en ventrale stuk- 

 ken. Merkwaardig is verder dat de kegelvormige uitstulpiugen alle 

 gekartelde randen vertoonen. 



Gaan we nu over tot de in dorso-ventrale richting afgeplatte visschen, 

 als de poon (Trigla), de knorhaan (Cottus), de pieterman (Trachinus), 

 dan vinden we in het midden en het staartgedeelte de myotomen zonder 

 afwijkenden bouw; bij de rompmyotomen valt ons echter op de enorme 

 ontwikkeling van het pleuro-dorsale gedeelte. De zeer groote kegelvor- 

 mige uitstulping is van onderen gesteund door een vleeschgraat Het 

 eigenlijke dorsale gedeelte is gering ontwikkeld, en hangt niet direct 

 samen met het pleuro-dorsale stuk, maar is hiervan gescheiden door een 

 binnenwaarts gerichte plooi; pas dieper in het lichaam hangen de spier- 

 vezels weer samen. Dientengevolge vertoont zich, na verwijdering der 

 huid, over de groote zijspieren een lijn, loopend evenwijdig aan den 

 zooeven genoemden snijlijn van septum transversum en huid ; deze lijn 

 zet zich bij de verschillende dorso-ventraal afgeplatte visschen meer of 

 minder ver naar achteren voort, in verband met den meer of minder afge- 

 platten vorm, die voornamelijk aan het voorste deel van het lichaam eigen is. 

 Een in nog sterker mate afgeplat vischje, Agonus cataphractus (ueus- 

 hanger of harnasmannetje) vertoont ons de reductie der dorsale rayotoom- 

 deelen op tweeërlei manieren tegelijk: door een instulping naar binnen, 

 gecombineerd met plooiingen volgens den lengteas. 



