XXX 



Hertwig en Calkins, ieder afzonderlijk, zijn in hoofdzaak tot hetzelfde 

 resultaat als Maupas gekomen : geen verminderde deelenergie ten tijde 

 der conjugatie. 



Zy toonden echter ook het voorkomen van een zeer belangrijk physio- 

 logisch verschijnsel aan. Zij vonden nl. dat van tijd tot tijd perioden 

 optreden, waarin de dieren weinig of geen voedsel opnemen en ook de 

 deeling ophoudt. Calkins heeft deze perioden depressieperioden genoemd. 

 Zij komen in 't begin na de conjugatie niet voor en de eerste die op- 

 treden, zijn zeer zwak, duren hoogstens eenige dagen. Ze treden dan 

 geregeld op, gaan langzamerhand langer duren, tot eindelijk weken lang 

 geen voedsel wordt opgenomen en ook de deeling ophoudt. Bij iedere 

 depressie sterven een aantal dieren, de anderen herstellen zich en gaan 

 een nieuwe deelperiode in. Bij iedere vernieuwde depressie sterft een 

 grooter aantal diei'en, tot eindelijk bij de laatste en hevigste depressie 

 de geheele kuituur te gronde gaat. 



Hertwig en Calkins kwamen beiden afzonderlijk tot het resultaat dat 

 na iedere depressie de deelenergie was toegenomen. Deelt b.v. een 

 normale Paramaecium zich 1 maal per dag dan kan het voorkomen, dat 

 op 't eind der kuituur 4 — 5 deelingen op 1 dag tot stand komen. Ge- 

 durende de depressie-perioden daarentegen kan soms in 10 dagen slechts 

 1 deeling plaats hebben. Het bleek hun verder ook, dat de conjugatie 

 optreedt gedurende de deelperioden, dus ook bij een verhoogde deel- 

 energie. Verder bleek een uitstekend middel om conjugatie te voorschijn 

 te roepen, gelegen te zijn in honger. 



Hertwig was pu de eerste om verband te zoeken tusschen deze zoo 

 even vermeldde physiologische verschijnselen en de veranderingen, die 

 hij gedurende de kuituur aan de organismen zelve kon waarnemen. 



Bij Paramaecium bleek de kern gedurende de depressieperioden in 

 grootte ■ te zijn toegenomen. Vergeleek hij dan weer de kernen in de 

 deelingsperioden dan was de grootte weer afgenomen. 



Spreekster behandelt dan verder de oorzaken der kernvergrooting en 

 de wijze waarop daarna neer een tijdelijke verkleining der kern tot 

 stand komt. De oorzaken der kernvergrooting zijn te zoeken in verband 

 met de wijze waarop normale kernen groeien en zich deelen en spreekster 

 beschouwt die oorzaken verder in het licht der z.g. Kernplasmatheorie 

 van Hertwig, waarbij voor iedere cel een normale kernplasmaverhouding 

 wordt aangenomen, een correlatie n. 1. tusschen kern- en plasmamassa. 

 Een verandering in de normale kernplasmaverhouding beduidt functie- 

 achteruitgang voor het individu. 



De kernvermindering komt tot stand door gedeeltelijke oplossing en 

 door chromidiënvorming, d. i. uitstorting van chromatine in het proto- 

 plasraa. Hierdoor komt een tijdelijke reguleering tot stand, de depressie 

 wordt opgeheven en een nieuwe deelperiode wordt ingeleid. De onder- 

 zoekingen van Hertwig brachten dus aan 't licht dat zich bij Protczoa, 

 ook' wanneer geen bevruchting plaats heeft, zeer talrijke vegetatieve 

 generaties kunnen voordoen, doch dat deze generaties geregeld door 

 depressieperioden worden onderbroken, perioden waarin de kernen over- 

 tollige bestanddeelen aan het protoplasma afgeven. Een dergelijke ont- 

 wikkeling, die Hertwig een autogene noemt, staat tegenover de amphi- 

 gene ontwikkeling, waarbij de bevruchting een rol speelt. 



Langs autogenen weg kan de veranderde kernplasmaverhouding tijdelijk 

 genormaliseerd worden — duurzamer geschiedt dit door de bevruchting. 



De rol van de bevruchtiging is dus: het geschokte evenwicht tusschen 

 kern en protoplasma te herstellen en tegelijkertijd de verhoogde deel- 



